Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ


   
1163, Isle de la cite, Παρίσι : ο επίσκοπος του Παρισιού Maurice de Sully βάζει το θεμέλιο λίθο του καθεδρικού ναού που οραματίστηκε τα χρόνια που ήταν διάκονος στην επισκοπή του St. Denis. Μαζί του ο πάπας Αλέξανδρος και ο ευσεβής βασιλιάς   Λουδοβίκος Ζ΄.

Ήταν η περίοδος των Σταυροφοριών, η εκκλησία βρίσκεται σε φάση μεγάλων μεταρρυθμίσεων, το Παρίσι μπαίνει σε μια εποχή αυξημένης πολιτικής ισχύος και χρειάζεται έναν καθεδρικό που να ξεπερνάει σε μεγαλείο κάθε άλλο χριστιανικό ναό της Ευρώπης.
Το σημείο που επελέγη για την ανέγερσή του ήταν ήδη ιερό : εκεί βρισκόταν ο ναός του Δία των Ρωμαίων, μια βασιλική αφιερωμένη στον St. Etienne των πρώτων χριστιανικών χρόνων και μια εκκλησία ρωμανικού ρυθμού.
Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1250 και ήταν εξ΄ολοκλήρου δημιούργημα του λαού του Παρισιού : οι συντεχνίες των μαραγκών, των λιθοξόων και των σιδηρουργών της πόλης ανέλαβαν το χτίσιμο, με υλικά από τα λατομεία της περιοχής. Ο  ίδιος ο επίσκοπος de Sully, επιστατούσε των εργασιών μέχρι το θάνατό του το 1196. Χρειάστηκαν όμως άλλα 50 χρόνια για να ολοκληρωθεί από το διαδοχό του Eudes de Sully (απλή συνωνυμία).
Οι επόμενοι αιώνες ήταν δύσκολοι για την Παναγία των Παρισίων. Ο χρόνος, οι πολιτικές και θρησκευτικές εξελίξεις αλλά κυρίως η ματαιοδοξία των βασιλέων και των αρχιτεκτόνων που ήθελαν να την εκμορντενίσουν προκάλεσαν ανεπανόρθωτες ζημιές.
Το 1543 εξοργισμένοι Ουγενότοι εισέβαλλαν στο ναό και προκάλεσαν καταστροφές και βανδαλισμούς. Τα χρόνια πριν τη Γαλλική επανάσταση επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΕ΄, η αισθητική του ναού θεωρήθηκε ξεπερασμένη : πολλά γλυπτά αφαιρέθηκαν, βιτρώ αντικαταστάθηκαν με απλό γυαλί, το ίδιο και η παλιά γοτθική τράπεζα, οι τοίχοι χρωματίστηκαν από ένα κίτρινο επίχρισμα.
 Οι μεγαλύτερες καταστροφές
όμως έγιναν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Τα αγάλματα της εξέδρας των Βασιλέων αφαιρέθηκαν και μοιράστηκαν σαν τρόπαια, οι καμπάνες έλιωσαν για να χρησιμοποιηθούν για κανόνια. Μετά την επανάσταση η εκκλησία μετατράπηκε σε χώρο κοσμικών εκδηλώσεων και έφτασε σε απόλυτη παρακμή στα χρόνια του Ναπολέοντα.
Το 1831, ο Victor Hugo εκδίδει την ''Παναγία των Παρισίων'' και ασκεί αυστηρή  κριτική για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εκκλησία.


Ο Emmanuel Viollet le Duc
Η κυβέρνηση και η κοινωνία κινητοποιούνται και το 1845 ξεκινά μια σοβαρή κίνηση αποκατάστασης. Επικεφαλής των εργασιών είναι ο νεαρός αρχιτέκτονας Eugene Emmanuel Viollet le Duc ο οποίος αφήνει αναγνωρίσιμη την παρέμβασή του στην τελική εικόνα του ναού. Η Παναγία των Παρισίων επέζησε χωρίς ιδιαίτερες καταστροφές κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων (υπέστη μικρές ζημιές κατά τους βομβαρδισμούς του 1914). Η σημερινή μορφή της λίγο διαφέρει από εκείνη που άφησε ο Le Duc.
Οι ''Απόστολοι'' προσθήκη του Εmmanuel Viollet



Δυτική πρόσοψη : ‘’αγνή δημιουργία του πνεύματος’’.

Η κατασκευή της δυτικής πρόσοψης ξεκίνησε το 1200 από τον επίσκοπο Eude de Sully. Τρεις πύλες : η κεντρική – η πύλη της Τελικής Κρίσης, η δεξιά πύλη – η πύλη της Αγίας Άννας και η αριστερή – η πύλη της Παρθένου Μαρίας.
Η Στοά των Βασιλέων : 28 αγάλματα που αναπαριστούν 28 γενιές βασιλέων της Ιουδαίας. Κατά την επανάσταση τα περισσότερα απ΄αυτά καταστράφηκαν σαν σύμβολα του βασιλικού δεσποτισμού.( Κομμάτια απ΄αυτά βρέθηκαν σε ανασκαφές το 1972 και τώρα βρίσκονται στο μουσείο Cluny).
Ο κεντρικός ρόδακας : με το άγαλμα της Παναγίας ανάμεσα σε δύο Αγγέλους.



Οι δύο πύργοι : ύψους 69 μ , με τις δέκα καμπάνες, η κάθε μία με το όνομά της : Marie, Gabriel, Denis… Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη ο ΄΄Emmanuel΄΄ από το 1641, βάρους 13 τόνων.
''Emmanuel''

Tο 2012 οι 4 καμπάνες του βόρειου πύργου αντικαταστάθηκαν με καινούργιες.
Gargouilles : τέρατα και δαίμονες διακοσμούν τις υδρορροές και διώχνουν μακριά το κακά πνεύματα.



Το εσωτερικό :  37 παρεκκλήσια του 13ου-14ου αι. ,ένα εκκλησσιαστικό όργανο του 18ου αι. , το ιερό σκευοφυλάκιο με τους θησαυρούς της εκκλησίας (μεσαιωνικά χειρόγραφα, λείψανα, εκκλησιαστικά σκεύη, κομμάτια του Τίμιου Σταυρού).
Το εκκλησιαστικό όργανο
Τα Rose παράθυρα : το βόρειο χρονολογείται από 1250 και το μεγαλύτερο μέρος του είναι αυθεντικό. Στο κέντρο αναπαριστάται η Παναγία με το Θείο Βρέφος σε θρόνο, καθώς και σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη. Το νότιο του 1260, καταστράφηκε και αποκαταστάθηκε πολλές φορές και αναπαριστά σκηνές από την Καινή Διαθήκη.
Το νότιο rose παράθυρο
Το βόρειο rose παράθυρο

Η Παναγία των Παρισίων μέσα από τα μάτια των ζωγράφων
Henri Matisse

Paul Signac
Maximillien Luce

Η Στέψη του Ναπολέοντα στην Παναγία των Παρισίων του Ζ. Λ. Νταβίντ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου