Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

ΛΟΥΒΡΟ

                                                   


    Στην καρδιά του Παρισιού, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, το Λούβρο ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, φιλοξενεί έργα τέχνης που  αντιπροσωπεύουν χιλιετίες ιστορίας, τέχνης και πολιτισμού του ανθρώπου.

    Το 1190, όταν ετοιμαζόταν για την τρίτη σταυροφορία ο βασιλιάς Φίλιππος-Αύγουστος έδωσε εντολή να χτιστεί ένα φρούριο για την προστασία των συνοικιών της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα από τις Αγγλικές επιθέσεις, στην περιοχή που λεγόταν ήδη Λούβρο. Η ονομασία Λούβρο προέρχεται ίσως από το τοπωνύμιο της περιοχής που βρίσκεται: ''lupara''= περιοχή με πολλούς λύκους ή από τη σαξωνική λέξη lauer = οχυρωμένο φρούριο. Από τότε αρχίζει μαι σειρά παρεμβάσεων από αρχιτέκτονες και διακοσμητές που μετατρέπουν το φρούριο σε ανάκτορο. Ο πρώτος ένοικος του ανακτόρου ήταν ο Κάρολος ο Ε'. Ο Φραγκίσκος Α', λάτρης της Ιταλικής Αναγέννησης προσπάθησε να διαμορφώσει το παλάτι ανάλογα με τα ιταλικά αναγεννησιακά μέγαρα που θαύμαζε. Άρχισε να συλλέγει έργα τα οποία κοσμούσαν αρχικά το παλάτι του Φοντενεμπλώ και στη συνέχεια αποτέλεσαν  τον πρώτο πυρήνα του μουσείου. Δύο πίνακες του Ραφαήλ : η ''Αγία Οικογένεια'' και ο ''Άγιος Μιχαήλ'', δώρα του Λορέντσο Β' των Μεδίκων ήταν τα πρώτα αποκτήματα του Φραγκίσκου και ακολούθησαν έργα του Φρα Μπαρτολομέο, του Αντρέα ντελ Σάρτο και τουΤισιάνο. Ο Φραγκίσκος ήταν αυτός που έφερε το Λεονάρντο ντα Βίντσι στο Παρίσι και μαζί μ' αυτόν τη Μόνα Λίζα.
Ο Φραγκίσκος Α' τουΤιτσιάνο
    Στα χρόνια της Αικατερίνης των Μεδίκων συνεχίστηκαν οι εργασίες, με τις οποίες ενώθηκε το Λούβρο με το παλάτι του Κεραμεικού με μια στοά.
Ο Ερρίκος ο Δ' συνέχισε τη συλλογή έργων τέχνης, όπως επίσης και ο καρδινάλιος Ρισελιέ, ο καρδινάλιος Μαζαρέν και ο Λουδοβίκος ΙΔ' μαζί με τον προθυπουργό του Κολμπέρ.
Ο 17ος αι. είναι σημαντικός στη ιστορία του Λούβρου : ο Λουδοβίκος ΙΔ', μετακομίζει στις Βερσαλλίες, το Λούβρο παραμελείται-μάλιστα κάποιες πτέρυγες καταρρέουν- πολλές από τις συλλογές μεταφέρονται στις Βερσαλλίες ενώ άλλες διασκορπίζονται σε ιδιωτικές κατοικίες ευγενών. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη επί του διαδόχου του, Λουδοβίκου ΙΕ' ο οποίος συνήθιζε να δανείζει ή να νοικιάζει σπουδαίους πίνακες σε αριστοκράτες.Το 1769 ο Λουδοβίκος ΙΕ' αποφασίζει τη μετατροπή του Λούβρου σε μουσείο. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, δημεύτηκαν οι βασιλικές συλλογές και τα έργα τέχνης των εκκλησιών. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης υπήρξε ο πραγματικός αναμορφωτής του μουσείου. Το όνειρό του ήταν να κάνει το Παρίσι το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου.  Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων πολλά έργα τέχνης ''επιτάχθηκαν'' ενώ άλλα αποκτήθηκαν σαν ''πολεμική αποζημίωση'' μέσω των συμφώνων ειρήνης που υπογράφονταν.Ανάμεσα σ' αυτά ήταν η ελαιογραφία του Βερονέζε ''Ο Γάμος της Κανά'' το οποίο αφαιρέθηκε από ένα ιταλικό μοναστήρι και μάλιστα το έκοψαν στα δύο για να το μεταφέρουν στο Παρίσι. Μετά το 1830 αρχίζει αναγκαστικά η επιστροφή πολλών από αυτά : περίπου 5.000 έργα γυρίζουν στις πατρίδες τους, ενώ γύρω στα 100 καταφέρνουν να τα κρατήσουν στο Παρίσι, κρύβοντάς τα σε ιδιωτικές συλλογές.Το 1821 φθάνει στο μουσείο η Αφροδίτη της Μήλου και το 1864  η Νίκη της Σαμοθράκης.
Κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο τα πολύτιμα εκθέματα μεταφέρονται με φορτηγά σε αποθήκες της επαρχίας. Το 1981 ο Μιτεράν αποφασίζει να υλοποιήσει το σχέδιο του Μεγάλου Λούβρου. Ο κινεζικής καταγωγής αμερικανός αρχιτέκτονας Ίεοχ Μινγκ Πέι αναλάμβάνει την κατασκευή της μεγάλης γυάλινης πυραμίδας στην Αυλή του Ναπολέοντα το 1989. Το Λούβρο αποτελεί την αρχή ενός πολεοδομικού σχηματισμού ο οποίος ευθυγραμμίζει την Αψίδα του Καρουζέλ, τον οβελίσκο της πλατείας Κονκόρντ, την Αψίδα του Θριάμβου και την Αψίδα της Ντεφάνς.
Οι συλλογές που υπάρχουν σήμερα στο μουσείο εκτίθενται σε διαφορετικά τμήματα : τμήμα Ανατολικών αρχαιοτήτων, τμήμα Αιγυπτιακής τέχνης, τμήμα ελληνικών-ετρουσικών-ρωμα'ι'κών αρχαιοτήτων, τμήμα γλυπτικής, τμήμα ισλαμικής τέχνης, τμήμα πινάκων ζωγραφικής, τμήμα χαρακτικής και σχεδίων.
ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΚΘΕΜΑΤΑ
Υπάρχουν πάνω από 300 αρχαία ελληνικά έργα τέχνης στο Λούβρο, με κορυφαία τη Νίκη της Σαμοθράκης και την Αφροδίτη της Μήλου.
Η Νίκη της Σαμοθράκης :  ανήκει στη Ελληνιστική περίοδο και βρέθηκε στο Ναό των Καβείρων στη Σαμοθράκη. Εικονίζει νεαρή γυναίκα στηριγμένη στην πλώρη πλοίου. Έχει ύψος 3,28μ και βρίσκεται σε προνομιακή θέση στην κορυφή μιας σκάλας που σχεδίασε ο Hector Lefuel ανάμεσα στη στοά του Απόλλωνα και στην τετράγωνη αίθουσα. Το πλοίο-βάση είναι από γκρίζο ροδιανό μάρμαρο  και το άγαλμα από παριανό μάρμαρο. Πιστεύεται ότι ήταν τμήμα μνημειακής κρήνης που δέσποζε σε ψηλό σημείο, πάνω από το θέατρο των μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη. Το μνημείο θεωρείται αφιέρωμα των Ροδίων μετά τη ναυμαχία της Σίδης (191-190πχ), όπου η Ρόδος με σύμμαχο την Πέργαμο νίκησε τον Αντίοχο Γ' βασιλιά της Συρίας.  Στα  χέρια της κρατούσε σάλπιγγα με την οποία ανακοίνωνε τη νίκη. Το άγαλμα βρέθηκε κατακερματισμένο -κομμάτια από τα χέρια εκτίθενται σε βιτρίνα στο μουσείο.
Η Αφροδίτη της Μήλου : ανήκει στην ελληνιστική εποχή.
Γλύπτης και ακριβής χρονολογία είνα άγνωστα -τοποθετείται χρονικά γύρω στο 100πχ. Έχει ύψος 2.11μ
είναι κατασκευασμένη από λευκό παριανό μάρμαρο. Η κίνηση των χαμένων χεριών έχει απασχολήσει πολύ τους ερευνητές : άλλοι πιστεύουν ότι με το αριστερό χέρι κρατούσε μήλο , άλλοι ότι κρατούσε την ασπίδα του Άρη και άλλοι ότι απλώς το αριστερό χέρι ήταν ανασηκωμένο και το δεξί ακουμπούσε τον αριστερό γοφό. Έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο το άγαλμα έφθασε στο Λούβρο. Το 1820 στην τουρκοκρατούμενη Μήλο, ένας αγρότης ανακάλυψε στο χωράφι του μια σπηλιά σκεπασμένη με χώματα- που όπως αποδείχθηκε ήταν η εξέδρα του αρχαίου σταδίου της πόλης. Εκεί βρήκε το μισό άγαλμα. Στο λιμάνι του νησιού έτυχε να βρίσκεται ο Γάλλος αξιωματικός Ολιβιέ Βουτιέ ο οποίος όταν έμαθε για το άγαλμα έπεισε τον αγρότη να βρει και το άλλο μισό και άρχισε τις διαπραγματεύσεις για την αγορά του.
Παράλληλα έμαθε για το άγαλμα ο Νικόλαος Μουρούζης - Φαναριώτης και δραγουμάνος του Οθωμανικού στόλου- και προσπάθησε να αγοράσει αυτός το άγαλμα και να το μεταφέρει στην Πύλη. Ο Οθωμανικός νόμος όριζε ότι όλες οι αρχαιότητες καταλήγουν στην Κων/λη και εκεί αποφασίζεται η τύχη τους - συνήθως δωρίζονταν σε ξένους ηγέτες για διπλωματικούς λόγους. Τελικά το άγαλμα πουλήθηκε στο Γάλλο πρεσβευτή κι αυτός στη συνέχεια το πρόσφερε στο Λουδοβίκο ΙΗ', και το 1821 κατέληξε στο Λούβρο.
Ο Ιππέας Rampin :
Ο ιππέας με την περίτεχνη κόμμωση και το γένι,από την Αθήνα αποκτήθηκε από τους Γάλλους το 1896. Το στεφάνι που φορά στο κεφάλι από δρυ και αγριοσέλινο υποδηλώνει ότι πρόκειται για νικητή αγώνων. Οι Γάλλοι είχαν μόνο το κεφάλι και το σώμα κατασκευάστηκε με βάση τον ιππέα του μουσείου της Ακρόπολης.
Ο Ηρακλής και ο ταύρος της Κρήτης : προέρχεται από τη δυτική μετώπη του Ναού του Δία στην Ολυμπία. Προσφέρθηκε στο Λούβρο από την Ελληνική Γερουσία.

Οι Εργαστίνες : είναι ένα τμήμα της ανατολικης ζωοφόρου του Παρθενώνα που κάποιοι θεωρούν έργο του Φειδία. Εικονίζει δύο ιερείς ή αξιωματούχους να υποδέχονται έξι γυναίκες που ήταν υπεύθυνες για την ύφανση του πέπλου της Αθηνάς. Η συνέχεια αυτής της πλάκας βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο.
Οι Εργαστίνες
ΤΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ
Η Μόνα Λίζα
Αναλυτική παρουσίαση σε άλλη ανάρτηση.
Λαμασού
Αυτά τα ζώα με φτερωτό σώμα ταύρου και κεφάλι ανθρώπου βρέθηκαν στο ανάκτορο του Ασσύριου βασιλιά Σαργόν Β' στην πόλη Σαργόν ανατολικά του ποταμού Τίγρη.Όταν τα παρατηρεί κανείς από μπροστά φαίνονται ακίνητα, όταν τα κοιτάζει κανείς από το πλάι φαίνονται να έχουν πέντε πόδια και να περπατούν. Η ανακάλυψη του Ασσυριακού πολιτισμού από τους Ευρωπαίους άρχισε με τις ανασκαφές του Paul-Emile Botta το 1843-44. Τα πρώτα ευρήματα εκτέθηκαν στο Λούβρο το 1847 - πολλά απ΄αυτά χάθηκαν καθώς τα πλοία που τα μετέφεραν ναυάγησαν στον Ευφράτη. Εκτίθενται στη Αυλή Χορσαμπάντ του Λούβρου-Χορσαμπάντ είναι η σημερινή ονομασία της πόλης Σαργόν.




Ο Καθιστός γραφέας

Το άγαλμα αυτό ανακαλύφθηκε το 1851 από τον αρχαιολόγο Μariette, που τον δώρισε στο Λούβρο τρία χρονια αργότερα. Βρέθηκε στη Σακάρα της Αιγύπτου και ανήκει στην Δ' Δυναστεία. Οι γραφείς στην Αίγυπτο ανήκαν σε υψηλή επαγγελματική τάξη καθώς η γνώση της γραφής ήταν σημαντική για την άνοδο σε οικονομικά και θρησκευτικά αξιώματα. Ο γραφέας κρατά με το ένα χέρι τον πάπυρο και με το άλλο πιθανολογείται ότι κρατά γραφίδα. Είναι φτιαγμένο από επιζωγραφισμένο ασβεστόλιθο με έντονα χαρακτηριστικά προσώπου και ιδιαίτερη έμφαση στα μεγάλα γαλάζια μάτια από χαλκό, ορεία κρύσταλλο και μαγνησίτη.
Έρως και Ψυχή
''Δεν κοίταξα τίποτε άλλο στην υπόλοιπη αίθουσα. Επέστρεψα πολλές φορές και την τελευταία φίλησα τη μασχάλη της ημιλιπόθυμης γυναίκας, που στρέφει προς τον Έρωτα τα μακριά μαρμάρινα χέρια της. Και το πόδι! Και το κεφάλι! Και το προφίλ της! Συγχωρέστε με αλλά μετά από πολύν καιρό ήταν το μόνο αισθησιακό φιλί μου. Ήταν κάτι περισσότερο απ' αυτό : φιλούσα την ομορφιά! '' Με αυτά τα λόγια ο μεγάλος συγγραφέας Φλωμπέρ περιγράφει τη συγκίνησή του από αυτό το σύμπλεγμα του Αντόνιο Κανόβα(1757-1822). Το γλυπτό αναπαριστά τον  μύθο του Έρωτα και της Ψυχής του Απουλήιου, τη στιγμή που ο Έρως με ένα φιλί ξαναδίνει ζωή στην Ψυχή.


''Θνήσκων'' και ''Επαναστατημένος'' σκλάβος του Μichelangelo 
Είναι τα δύο από τα τέσσερα αγάλματα που προορίζονταν να τοποθετηθούν στο ταφικό μνημείο του πάπα Ιούλιου Β', μετά από παραγγελία του ίδιου στον Μιχαήλ Άγγελο. Μετά  τον θάνατο του πάπα, ο Μιχαήλ Άγγελος αποφάσισε στη θέση τους να τοποθετήσει άλλα αγάλματα. 'Ετσι οι ''σκλάβοι'' τόσο αυτοί που βρίσκονται στο Λούβρο, όσο και εκείνοι που βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Τους δύο αυτούς σκλάβους τους δώρισε ο Μιχαήλ Άγγελος στον R. Strozzi σαν ευχαριστία για την φιλοξενία που του προσέφερε στη Ρώμη. Το 1550 έφυγαν από τη Ρώμη με προορισμό -ποιόν άλλον-τον βασιλιά Φραγκίσκο Α' και στη συνέχεια αποτέλεσαν μέρος της συλλογής του καρδινάλιου Ρισελιέ. Κατά την διάρκεια της Επανάστασης δημεύτηκαν και κατέληξαν στο Λούβρο το 1794.
Η Παναγία των βράχων του Λεονάρντο ντα Βίντσι 
Τον Απρίλιο του 1483 η Αδελφότητα της Άμωμης Σύλληψης του Μιλάνου παράγγειλε στον Ντα Βίντσι και δύο βοηθούς του ένα τρίπτυχο για το παρεκκλήσιο της Αδελφότητας San Francesco Grande στο Μιλάνο.  Το κεντρικό έργο ήταν η Παναγία των βράχων και το έφτιαξε ο Λεονάρντο  ενώ τα δύο  πλα'ι'νά τα έφτιαξαν οι βοηθοί του και απεικονίζουν δύο Αγγέλους. Στην Παναγία των βράχων απεικονίζεται η Παναγία , ο Ιησούς ο Άρχάγγελος  Ουριήλ και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Το τοπίο πίσω από τις μορφέ είναι μια ερημική περιοχή με απότομα βράχια που αποδίδονται με το χαρακτηριστικό sfumato του Λεονάρντο. Υπήρξε έντονη διαφωνία ανάμεσα στο ζωγράφο και την αδελφότητα σχετικά με την αμοιβή του και έτσι ο πίνακας δεν κατέληξε ποτέ στο παρεκκλήσι για το οποίο προοριζόταν. Ο Ντα Βίντσι τελικά τον πούλησε στο ηγεμόνα του Μιλάνου Λουδοβίκο Σφόρτσα. Αυτός στην συνέχεια τον προσέφερε γαμήλιο δώρο στο Μαξιμιλιανό των Αψβούργων και τη Μαρία Σφόρτσα. Η Ελεονώρα -ανηψιά του Μαξιμιλιανού- τον πήρε μαζί της στο Παρίσι όταν παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α'.
Ένας δεύτερος πίνακας με το ίδιο όνομα. το ίδιο θέμα και με ελάχιστες διαφορές αποδίδεται στο Λεονάρντο και εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Η Ωραία Κηπουρός του Ραφαήλ
Φιλοτεχνήθηκε για τον F. Sergardi ευγενή από τη Σιέννα και κληρικό. Από τη Σιέννα αγοράστηκε για λογαριασμό του Φραγκίσκου Α' . Θεωρείται μια από τις ομορφότερες Παναγίες που φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ στη Φλωρεντία. Το τρυφερό άγγιγμα και το προστατευτικό βλέμμα της Παναγίας  προς το Θείο βρέφος δείχνουν σαν να προσπαθεί γλυκά να αποτρέψει την απόφασή του για να αναλάβει την Aποστολή του. Ο σταυρός που κρατάει ο Άγιος Ιωάννης  προαναγγέλει τα Πάθη του Χριστού. Το αγροτικό περιβάλλον γύρω από τις μορφές δίνει τη ονομασία στο έργο.








Μπαλντασάρε Καστιλιόνε του Ραφαήλ 

Ο Μπαλτασάρε Καστιλιόνε : ''o επιφανέστερος ιππότης του κόσμου'' όπως τον είχε περιγράψει ο Κάρολος ο Ε', ήταν διπλωμάτης και εκλεπτυσμένος λόγιος της εποχής του. Υπήρξε μαθητής του Δημήτριου Χαλκοκονδύλη και συγγραφέας της πραγματείας ''Ο Αυλικός'' ένα έργο για την εκπαίδευση πολλών αριστοκρατών και πλουσίων αστών του 16ου αι. Ήταν στενός φίλος του Ραφαήλ ο οποίος φιλοτέχνησε την προσωπογραφία αυτή πιθανώς το 1514-1515 κατά τη διάρκεια της παραμονής του Καστιλιόνε στη Ρώμη. Ο πίνακας αυτός αρχικά κοσμούσε το σπίτι του στη Μάντουα και αφού περιπλανήθηκε στο Ούρμπινο και το Άμστερνταμ κατέληξε στο Παρίσι και το Λούβρο το 1793.





Ο Άνθρωπος με το γάντι του Τιτσιάνο
Είναι ένα από τα πρώτα πορτραίτα του ζωγράφου.
Η ταυτότητα αυτού του νέου με το ευγενικό πρόσωπο είναι άγνωστη. Πρόκειται για νεαρό που ανήκε στην καλή κοινωνία της Βενετίας, όπως μαρτυρούν οι δαντελένιες μανσέτες και η αλυσίδα που κρέμεται στο στήθος του.Το χαρακτηριστικό όμως του έργου είναι το γάντι : πλούσια φοδραρισμένο, μαλακωμένο από τη χρήση όπως ταιριάζει σε ένα πολύτιμο αλλά καθημερινής χρήσης αντικείμενο.






   Η Gabrielle d' Estres και μια από τις αδερφές της - Ανώνυμου 

 Η σκηνή απεικονίζει την ''ευνοούμενη'' του βασιλιά Ερρίκου Δ' με γυμνό στήθος στην μπανιέρα με την αδερφή της. Το δαχτυλίδι που κρατάει υποδηλώνει τη σχέση της με το βασιλιά.
Η χειρονομία της αδερφής της που αγγίζει με το δάχτυλό της τη ρώγα του στήθους υπαινίσσεται τη γέννηση του νόθου γιού του βασιλιά και της Gabrielle του Cesar de Vendome. O πίνακας αυτός αγοράστηκε από το Λούβρο το 1937 και δείχνει την επίδραση της Ιταλικής ζωγραφικής στους Γάλλους ζωγράφους. (Ο Ερρίκος ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας και προτεστάντης. Η πρώτη του γυναίκα ήταν η βασίλισσα Μαργκό-αδερφή του βασιλιά της Γαλλίας και κόρη της Αικατερίνης των Μεδίκων. Κατά τη συγκέντρωση των προτεσταντών στο Παρίσι για το γάμο τους έγινε η σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου).
 Ο Όρκος των Ορατίων του Ζακ Λουί Νταβίντ


















Το έργο αυτό φιλοτεχνήθηκε για τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' και γνώρισε τεράστια επιτυχία όταν εκτέθηκε στο Παρίσι, στο Σαλόνι των Γάλλων καλλιτεχνών. Το θέμα προέρχεται από τη Ρωμα'ι'κή ιστορία: οι αδερφοί Οράτιοι έχουν επιλεγεί από τη ρωμα'ι'κή σύγκλητο για να πολεμήσουν τους Κουριάτιους. Με τα χέρια υψωμένα ορκίζονται να νικήσουν ή να πεθάνουν, πέρνοντας από τον πατέρα τους τα σπαθιά. Η αποφασιστικότητα και ο ηρωισμός των τριών ανδρών έρχεται σε αντίθεση με την απόγνωση των τριών γυναικών που είναι στην άκρη του πίνακα : η ερωμένη ενός από τους Κουριάτιους, η αδελφή τους και η σύζυγος ενός απο τους Οράτιους. Το μήνυμα του πίνακα είναι σαφές παραμονές της Γαλλικής επανάστασης : η θυσία για την πατρίδα.
Η Στέψη του Ναπολέοντα και της Ιωσηφίνας του Νταβίντ



Το 1804 ο Ναπολέων ανέθεσε στο Νταβίντ να ζωγραφίσει τη στέψη του στην Παναγία των Παρισίων. Του παραχώρησε μάλιστα προσωπικό θεωρείο από το οποίο κρατούσε σημειώσεις για τον πίνακα. Παρ' όλα αυτά η σκηνή της στέψης δεν είναι πιστή απεικόνιση των όσων έγιναν εκείνη την ημέρα, γιατί  οι παρεμβάσεις του Ναπολέοντα ήταν σημαντικές. Ο πίνακας απεικονίζει τη στιγμή που ο Ναπολέων, αφού έχει στέψει τον εαυτό του, ετοιμάζεται να προσφέρει το στέμμα στην Ιωσηφίνα. Για την απόφασή του αυτή ο πάπας λίγες μέρες πριν τη στέψη είχε πει: ''Τοποθετήστε το στέμμα στο κεφάλι σας, εάν εσείς το θέλετε. Εγώ θα προσευχηθώ να μην γίνει αρκετά βαρύ για να το αντέξετε''.  Ο πάπας παίζει μάλλον διακοσμητικό ρόλο στην τελετή , είναι καθισμένος πίσω από τον αυτοκτάτορα σε στάση ευλογίας- στάση που επέβαλε στον Νταβίντ ο Ναπολέων, ο οποίος τον είχε σχεδιάσει αρχικά να κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα."Δεν τον έφερα από τόσο μακριά, για να μην κάνει τίποτα" φαίνεται να είχε πει ο αυτοκράτορας. Από τους καλεσμένους διακρίνονται μέλη της οικογένειας, μέλη της κυβέρνησης, δικαστικοί, κληρικοί, αντιπρόσωποι άλλων χωρών, επιχειρηματίες. Έχουν προστεθεί πρόσωπα που δεν παρεβρέθηκαν, όπως οι πρέσβεις της Αυστρίας, της Τουρκίας και η μητέρα του Ναπολέοντα: στο κεντρικό θεωρείο και έχουν αφαιρεθεί άλλα όπως ο αντιπαθής υπουργός της αστυνομίας Φουσέ. Ο Νταβίντ έχει τοποθετήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του στο θεωρείο πάνω από τη μητέρα του αυτοκράτορα. Οι τεράστιες διαστάσεις του πίνακα, οι υπερπολυτελείς ενδυμασίες των παρευρισκομένων και η απεικόνιση του εαυτού του ως Ρωμαίο αυτοκράτορα, φανερώνουν την εικόνα που είχε ο Ναπολέων για τον εαυτό του και για την αυτοκρατορία που ήθελε να δημιουργήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου