Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΠΑΡΙΣΙ : 2ο - 3o - 4o Διαμέρισμα

2ο Διαμέρισμα

Στο 2ο διαμέρισμα του Παρισιού, είναι συγκεντρωμένες οι περισσότερες ιστορικές εμπορικές στοές της πόλης. Οι στοές αυτές δημιουργήθηκαν τον 19ο αι. όταν οι δρόμοι του Παρισιού ήταν στενοί, λασπωμένοι, χωρίς φωτισμό και πεζοδρόμια για να στεγάσουν  καταστήματα και να διευκολύνουν την εμπορική δραστηριότητα. Σταδιακά όμως εξαφανίστηκαν, όταν πλακοστρώθηκαν και φωταγωγήθηκαν οι δρόμοι. Η πιό παλιά από αυτές τις στοές είναι η Passage des Panoramas (από το 1800). H στοά αυτή αναφέρεται στη ''Νανά'' του Εμίλ Ζολά.


Passage des Panoramas
                     Η Gallery Vivienne έχει χαρακτηρισθεί ιστορικό μνημείο από το 1974.
Galerie Vivienne
Στο 2ο διαμέρισμα υπάρχει και η Εθνική Βιβλιοθήκη. Δημιουργήθηκε το 1368 και ανάμεσα σε όλα τα άλλα υπάρχουν και 5.000 ελληνικά χειρόγραφα.
Η Εθνική βιβλιοθήκη
Le Grand Rex: ο μεγαλύτερος κινηματογράφος της Ευρώπης

Το Cafe de la paix

Ένα από τα πιό ιστορικά καφέ του Παρισιού με θέα την Όπερα. Ιδρύθηκε το 1872, την ίδια χρονιά με την Όπερα, μάλιστα την εσωτερική του διακόσμηση έχει κάνει ο Charles Garnier. Ήταν στέκι καλλιτεχνών, συγγραφέων και ποιητών: 'Oσκαρ Ουάιλντ, Χεμινγουέι, Εμίλ Ζολά, Αντρέ Ζίντ. Λέγεται μάλιστα ότι ο στρατηγός Ντε Γκωλ πριν μπει θριαμβευτής στο Παρίσι με το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου έκανε μια στάση στο Cafe de la Paix και έφαγε μιά ομελέτα.


3ο Διαμέρισμα
  Το 3ο διαμέρισμα είναι μια ήσυχη γειτονιά - το μεσαιωνικό κομμάτι του Marais- με πολλές υπαίθριες αγορές και πολλά μουσεία. Αναμεσά τους το μουσείο Πικάσο (5 rue de Thorigny).
Το μουσείο δημιουργήθηκε χάρη στη δωρεά της οικογένειας του Πικάσο στο γαλλικό κράτος, το οποίο για αντάλλαγμα απάλλαξε την οικογένεια από τους φόρους που όφειλε να καταβάλει.


Αυτό συνέβη μετά το θάνατο του Ισπανού καλλιτέχνη. Βρίσκεται στο Hotel Sale και περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του καλλιτέχνη (5.000), αλλά και έργα άλλων καλλιτεχνών που ανήκαν στην προσωπική συλλογή του (Cezanne, Degas, Matisse).



                                           Μουσείο Carnavalet (23, rue de Sévigné)
  Προήλθε από την συνένωση δύο μεγάρων, έχει έναν εντυπωσιακό κήπο και χαρακτηρίζεται θαύμα αρχιτεκτονικής : συνδυάζει στοιχεία της Αναγέννησης με τον κλασικό ρυθμό.
Οι συλλογές αυτού του μουσείου λένε την ιστορία της πόλης του Παρισιού. Περιλαμβάνουν πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, έπιπλα, διακοσμητικά αντικείμενα , κάποια προσωπικά αντικείμενα της Μαρίας Αντουανέτας καθώς και ένα αντίγραφο της λαιμητόμου. Η μία πτέρυγα περιλαμβάνει εκθέματα για την ιστορία της πόλης μέχρι την επανάσταση και η άλλη για μετά την επανάσταση. Υπάρχει το δωμάτιο του Proust  και η art deco πρόσοψη του κοσμηματοπωλείου Fouquet.Το ένα μέγαρο υπήρξε η κατοικία της Madame de Sevigne - από τα γράμματα της οποίας προς την κόρη της αντλούνται πολλές πληροφορίες για τη ζωή της αριστοκρατίας του 17ου αι.
                                           4ο Διαμέρισμα
Μarais :  μια από τις πιο ζωντανές γειτονιές στο κέντρο του Παρισιού, γεμάτη μπαρ, καφέ, μπρασερί - πόλος έλξης για τη νεολαία και τους gay, με πολλά μουσεία, καταστήματα, που όμως ο χρόνος φαίνεται να έχει  σταματήσει στον 16ο και 17ο αι.

Mέχρι τον 12-13ο αι. το Μαραί ήταν ένας βαλτότοπος, καθώς γέμιζε νερά από τον συχνά υπερχειλισμένο Σηκουάνα - εξ΄ου και το όνομά του : Marais = βάλτος. Η περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται  όταν εγκαταστάθηκαν εδώ οι Ναίτες Ιππότες και άλλα μοναστικά τάγματα που άφησαν τη σφραγίδα τους μέχρι σήμερα (ονόματα δρόμων , κτίρια).(Οι Ναίτες ξεκίνησαν σαν μοναστικό τάγμα μετά την Α΄ Σταυροφορία, για να βοηθήσουν το νεοσχηματισμένο βασίλειο της Χριστιανικής Ιερουσαλήμ, εξελίχθηκαν όμως σύντομα σε ''πολυεθνική'' οικονομική δύναμη - ήταν αυτοί που θεμελίωσαν το τραπεζικό σύστημα στην Ευρώπη. Εξοντώθηκαν το 1304 με συνεργασία του Γάλλου βασιλιά Φίλιππου Δ΄ του Ωραίου και του πάπα Κλήμη του Ε΄ για ευνόητους λόγους.)
Στη συνέχεια  το Μαραί εκαταλείπεται και μετατρέπεται σε κακόφημη γειτονιά. Τον 17ο αι. με την κατασκευή της πλατείας Vosges η περιοχή αναβαθμίζεται , έλκει την αριστοκρατία του Παρισιού και κτίζονται μέγαρα και επαύλεις, πολλά απ΄αυτά υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η Γαλλική Επανάσταση οδηγεί σε λεηλεσίες, καταστροφές και απομάκρυνση των ευγενών.
Η μεγάλη ανοικοδόμηση του Παρισιού τον 19ο αι. δεν άγγιξε το Μαραί που παρέμεινε υποβαθμισμένη συνοικία μέχρι τη δεκαετία του 60. Στα τέλη του 19ου αι. δημιουργείται εβρα'ι'κή συνοικία και μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο κινεζική.  Το 1962 ο Ντε Γκωλ το ανακηρύσει επίσημα ιστορικό μνημείο και αρχίζει η αναβάθμισή του. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι αυτοαποκαλούνται Bobo's - bohemian και bourgeois - ονομασία που χαρακτηρίζει την περιοχή.
                                                  Πλατεία Vosges : 

Το σπίτι του Ουγκώ
Η πρώτη ανοικτή πλατεία του Παρισιού, που περιβάλλεται από τα χαρακτηριστικά σπίτια -36- με τα κόκκινα τούβλα, τις ομοιόμορφες προσόψεις και τα αψιδωτά ισόγεια. Στη μέση του κεντρικού κήπου υπάρχει το άγαλμα του έφιππου Λουδοβίκου ΙΓ΄. Πριν γίνει πλατεία, ήταν ο στίβος των ιππικών αγώνων όπου ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ βρήκε το θάνατο σε μιά κονταρομαχία. Αυτός ήταν ο λόγος που η σύζυγός του Αικατερίνη των Μεδίκων αποφάσισε να γκρεμίσει το ανάκτορο που βρισκόταν στην πλατεία.Την απόφαση για τη δημιουργία της πλατείας πήρε ο 1605 ο Ερρίκος Ε΄, το πρώτο όνoμά της ήταν Place Royal και ήταν τόπος συνάντησης των αριστοκρατών καθώς και όσων ήθελαν να μονομαχήσουν.Το 1799 ονομάστηκε Vosges, προς τιμήν της περιοχής που πλήρωσε πρώτη φόρους. Στην πλατεία έμεναν ο Ρισελιέ, ο Μολιέρος, ο Βίκτωρ Ουγκώ το σπίτι του οποίου  σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο αφιερωμένο στον συγγραφέα.
Hotel de Sens
 Στο Hotel de Sens είναι το παλαιότερο μεσαιωνικό μέγαρο του Μαραί (1475). Σ΄αυτό έμενε η Μαργαρίτα Βαλουά-η πριγκίπισσα Μαργκώ. Σήμερα στεγάζει τη βιβλιοθήκη Φορνέ.


''Chez Marianne'': παλιός οίκος ανοχής,σήμερα bistrot

Υψηλή γαστρονομία στο L΄Ambroisie στην πλατεία Vosges

                                                                 Ile de la cite
 
Tο μικρό νησάκι -που από ψηλά μοιάζει με καράβι-ξεκίνησε σαν ένα απλό πορθμείο του Σηκουάνα, έγινε η Lutetia των Ρωμαίων, η έδρα των βασιλιάδων, οχυρό και καταφύγιο των κατοίκων σε δύσκολες ώρες, παρέμεινε μέχρι σήμερα η καρδιά της ιστορίας της πόλης.
Η ''πλώρη'' αυτού του καραβιού είναι η Vert Galant, μια μικρή νησίδα πρασίνου.
Pont Neuf : η ''Νέα Γέφυρα'' κατά το όνομα, είναι η πιό παλιά γέφυρα του Παρισιού.
H Pont Neuf και η Vert Galant
Η ιδέα για την κατασκευή της ανήκει στο βασιλιά Ερρίκο τον III ο οποίος και έβαλε τη θεμέλια λίθο το 1578. Την εποχή εκείνη υπήρχαν μόνο τρεις γέφυρες στο Σηκουάνα και είχε αρχίσει να δημιουργείται κυκλοφοριακό πρόβλημα. Για τη χρηματοδότηση της κατασκευής της ο Ερρίκος φορολόγησε κάθε βαρέλι κρασιού που έμπαινε στο Παρίσι ( πλήρωσαν έτσι οι πλούσιοι και οι πότες).Η γέφυρα αποτελείται από δύο τμήματα που σχηματίζουν μεταξύ τους μικρή γωνία, έχει πέντε αψίδες απ'το ένα μέρος και επτά από το άλλο.
Οι mascarons
Πάνω από τις αψίδες υπάρχει μια σειρά από 381 mascarons = διακοσμητικά κεφάλια με γκριμάτσες που σκοπό είχαν να διώχνουν τα κακά πνεύματα. (Τα mascarons ήταν πολύ συνηθισμένα στην αρχιτεκτονική στην Ευρώπη τον 15ο-19ο αι.). Άλλοι πίστευαν ότι ήταν πρόσωπα σατύρων ή θεών του ποταμιού, άλλοι ότι ήταν καρικατούρες των ερωμένων του βασιλιά και τα πρόσωπα των απατημένων συζύγων τους. Η ολοκλήρωσή της γέφυρας έγινε το 1606, επί βασιλείας Ερρίκου IV, ο οποίος δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Η χήρα του, η Μαρία των Μεδίκων, ανέθεσε στο φημισμένο γλύπτη Giambologna, να κατασκευάσει τον έφιππο αδριάντα του συζύγου της.

Ο αδριάντας τελικά έγινε από έναν από τους βοηθούς του και τοποθετήθηκε στη γέφυρα το 1618. Κατά τη γαλλική επανάσταση ο αδριάντας καταστράφηκε, το 1818 όμως ένα ακριβές αντίγραφο τοποθετήθηκε στη θέση του. Λέγεται μάλιστα ότι ο γλύπτης έβαλε στη βάση του τέσσερα σφραγισμένα κουτιά με ιστορικά στοιχεία για τη ζωή του Ερρίκου και την έγγραφα σχετικά με την ανάθεση της κατασκευής του. Το άγαλμα και η γέφυρα έγιναν το αγαπημένο σημείο συνάντησης των κατοίκων και των τουριστών της εποχής. Κολυμβητές γέμιζαν τις όχθες του Σηκουάνα στην περιοχή της γέφυρας και μάλιστα το καυτό καλοκαίρι του 1716 η αστυνομία αναγκάστηκε να απαγορεύσει το γυμνισμό.
Η Pont Neuf του Renoir
                                                                     Place Dauphine
H πλατεία Dauphine μαζί με την πλατεία Vosges είναι οι δύο πρώτες από τις βασιλικές πλατείες που διαμορφώθηκαν τον 17ο αι. στο Παρίσι. Πήρε το όνομά της από το γιό του βασιλιά μελλοντικό Λουδοβίκο XIII.
H είσοδος της πλατείας
Είναι ένα τρίγωνο που περιβάλλεται συμμετρικά από δύο σειρές κτιρίων από πέτρα και τούβλο. Έχει υποστεί πολλές καταστροφές, η είσοδος από την πλευρά της Pont Neuf καθώς και τα κτίρια στο νούμερο 14 και 16 διατηρούν την αρχική τους όψη. Στο νούμερο 15 της πλατείας ήταν το σπίτι του Υβ Μοντάν και της Σιμόν Σινιορέ.

                                       Δικαστικό Μέγαρο (Palais de Justice) - Conciergerie

Ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα απέναντι από την Place Dauphine είναι το Δικαστικό Μέγαρο.
Bρίσκεται στη θέση που πρέπει να ήταν το ανάκτορο των Ρωμαίων διοικητών και στη συνέχεια το βασιλικό παλάτι μέχρι το 1358 που μεταφέρθηκε στο Λούβρο. Ένα επιβλητικό κατάλοιπο αυτού του ανακτόρου, που οφείλει όμως τη φήμη του στη λειτουργία του σαν φυλακή κυρίως τα χρόνια της Γαλλικής επανάστασης είναι η Conciergerie. Concierge σημαίνει φύλακας-θυρωρός που αρχικά ήταν ένας άρχοντας με δικαιώματα απονομής της δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης στέγαζε το επαναστατικό δικαστήριο, που ήταν έτσι κι αλλιώς ο προθάλαμος πριν τη γκιλοτίνα. Από εδώ πέρασαν η Μαρία Αντουανέτα, ο Δαντόν, ο Ροβεσπιέρος και χιλιάδες άλλοι πριν καταλήξουν στο ικρίωμα.
Το 1370 τοποθετήθηκε στον πύργο του ρολογιού το πρώτο δημόσιο ρολόι.Τον 19ο αι. έγινε μια μεγάλη ανακατασκευή που έδωσε στη τη μορφη που έχει σήμερα.
Salles des Gardes-η αίθουσα της φρουράς του βασιλιά
Salle de gens d' armes- η αίθουσα των στρατιωτικών
Το κελί της Μαρίας Αντουανέτας

                                                                 Saint-Chapelle
Η ιδέα και η κατασκευή γι' αυτό το βασιλικό παρεκκλήσι ανήκει στο Λουδοβίκο το Θ΄-τον Άγιο Λουδοβίκο (1214-1270). Πιστός καθολικός, πήρε μέρος σε δύο σταυροφορίες και αγόρασε έναντι ενός αστρονομικού ποσού το Ακάνθινο στεφάνι και κάποια ιερά αντικείμενα από τη ζωή του Χριστού.
Ο Άγιος Λουδοβίκος του El Greco
Η Saint-Chapelle χτίστηκε για να τοποθετηθούν αυτά τα κειμήλια. Αποτελεί θαυμαστό δείγμα γαλλικού-γοτθικού ρυθμού με  15 τεράστια παράθυρα με μοναδικά βιτρώ και θέματα από την Παλαιά, την Καινή Διαθήκη, τη ζωή του Χριστού καθώς και την τοποθέτηση των ιερών κειμηλίων από τα χέρια του ίδιου του Λουδοβίκου στην Εκκλησία.
 Τα 2/3 από αυτά τα παράθυρα είναι αυθεντικά εκείνης της εποχής. Κατά τη Γαλλική επανάσταση έγιναν εκτεταμένες καταστροφές καθώς και διασπορά των ιερών κειμήλιων, όσα από τα οποία διασώθηκαν φυλάσσονται στη Παναγία των Παρισίων.






                                                         Η Παναγία των Παρισίων

1163, Isle de la cite, Παρίσι : ο επίσκοπος του Παρισιού Maurice de Sully βάζει το θεμέλιο λίθο του καθεδρικού ναού που οραματίστηκε τα χρόνια που ήταν διάκονος στην επισκοπή του St. Denis. Μαζί του ο πάπας Αλέξανδρος και ο ευσεβής βασιλιάς   Λουδοβίκος Ζ΄.
Ήταν η περίοδος των Σταυροφοριών, η εκκλησία βρίσκεται σε φάση μεγάλων μεταρρυθμίσεων, το Παρίσι μπαίνει σε μια εποχή αυξημένης πολιτικής ισχύος και χρειάζεται έναν καθεδρικό που να ξεπερνάει σε μεγαλείο κάθε άλλο χριστιανικό ναό της Ευρώπης.
Το σημείο που επελέγη για την ανέγερσή του ήταν ήδη ιερό : εκεί βρισκόταν ο ναός του Δία των Ρωμαίων, μια βασιλική αφιερωμένη στον St. Etienne των πρώτων χριστιανικών χρόνων και μια εκκλησία ρωμανικού ρυθμού.
Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1250 και ήταν εξ΄ολοκλήρου δημιούργημα του λαού του Παρισιού : οι συντεχνίες των μαραγκών, των λιθοξόων και των σιδηρουργών της πόλης ανέλαβαν το χτίσιμο, με υλικά από τα λατομεία της περιοχής. Ο  ίδιος ο επίσκοπος de Sully, επιστατούσε των εργασιών μέχρι το θάνατό του το 1196. Χρειάστηκαν όμως άλλα 50 χρόνια για να ολοκληρωθεί από το διαδοχό του Eudes de Sully (απλή συνωνυμία).
Οι επόμενοι αιώνες ήταν δύσκολοι για την Παναγία των Παρισίων. Ο χρόνος, οι πολιτικές και θρησκευτικές εξελίξεις αλλά κυρίως η ματαιοδοξία των βασιλέων και των αρχιτεκτόνων που ήθελαν να την εκμορντενίσουν προκάλεσαν ανεπανόρθωτες ζημιές.
Το 1543 εξοργισμένοι Ουγενότοι εισέβαλλαν στο ναό και προκάλεσαν καταστροφές και βανδαλισμούς. Τα χρόνια πριν τη Γαλλική επανάσταση επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΕ΄, η αισθητική του ναού θεωρήθηκε ξεπερασμένη : πολλά γλυπτά αφαιρέθηκαν, βιτρώ αντικαταστάθηκαν με απλό γυαλί, το ίδιο και η παλιά γοτθική τράπεζα, οι τοίχοι χρωματίστηκαν από ένα κίτρινο επίχρισμα.
 Οι μεγαλύτερες καταστροφές
όμως έγιναν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Τα αγάλματα της εξέδρας των Βασιλέων αφαιρέθηκαν και μοιράστηκαν σαν τρόπαια, οι καμπάνες έλιωσαν για να χρησιμοποιηθούν για κανόνια. Μετά την επανάσταση η εκκλησία μετατράπηκε σε χώρο κοσμικών εκδηλώσεων και έφτασε σε απόλυτη παρακμή στα χρόνια του Ναπολέοντα.
Το 1831, ο Victor Hugo εκδίδει την ''Παναγία των Παρισίων'' και ασκεί αυστηρή  κριτική για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εκκλησία.''Στην πρόσοψη αυτής της βασίλισσας των καθεδρικών ναών, δίπλα στην κάθε ρυτίδα υπάρχει και μία ουλή''.

Ο Emmanuel Viollet le Duc
Η κυβέρνηση και η κοινωνία κινητοποιούνται και το 1845 ξεκινά μια σοβαρή κίνηση αποκατάστασης. Επικεφαλής των εργασιών είναι ο νεαρός αρχιτέκτονας Eugene Emmanuel Viollet le Duc ο οποίος αφήνει αναγνωρίσιμη την παρέμβασή του στην τελική εικόνα του ναού. Η Παναγία των Παρισίων επέζησε χωρίς ιδιαίτερες καταστροφές κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων (υπέστη μικρές ζημιές κατά τους βομβαρδισμούς του 1914). Η σημερινή μορφή της λίγο διαφέρει από εκείνη που άφησε ο Le Duc.
Οι ''Απόστολοι'' προσθήκη του Εmmanuel Viollet


                                  Δυτική πρόσοψη : ‘’αγνή δημιουργία του πνεύματος’’.

Η κατασκευή της δυτικής πρόσοψης ξεκίνησε το 1200 από τον επίσκοπο Eude de Sully. Τρεις πύλες : η κεντρική – η πύλη της Τελικής Κρίσης, η δεξιά πύλη – η πύλη της Αγίας Άννας και η αριστερή – η πύλη της Παρθένου Μαρίας.
Η Στοά των Βασιλέων : 28 αγάλματα που αναπαριστούν 28 γενιές βασιλέων της Ιουδαίας. Κατά την επανάσταση τα περισσότερα απ΄αυτά καταστράφηκαν σαν σύμβολα του βασιλικού δεσποτισμού.( Κομμάτια απ΄αυτά βρέθηκαν σε ανασκαφές το 1972 και τώρα βρίσκονται στο μουσείο Cluny).
Ο κεντρικός ρόδακας : με το άγαλμα της Παναγίας ανάμεσα σε δύο Αγγέλους.


Οι δύο πύργοι : ύψους 69 μ , με τις δέκα καμπάνες, η κάθε μία με το όνομά της : Marie, Gabriel, Denis… Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη ο ΄΄Emmanuel΄΄ από το 1641, βάρους 13 τόνων.
''Emmanuel''

Tο 2012 οι 4 καμπάνες του βόρειου πύργου αντικαταστάθηκαν με καινούργιες.
Gargouilles : τέρατα και δαίμονες διακοσμούν τις υδρορροές και διώχνουν μακριά το κακά πνεύματα.


Το εσωτερικό :  37 παρεκκλήσια του 13ου-14ου αι. ,ένα εκκλησσιαστικό όργανο του 18ου αι. , το ιερό σκευοφυλάκιο με τους θησαυρούς της εκκλησίας (μεσαιωνικά χειρόγραφα, λείψανα, εκκλησιαστικά σκεύη, κομμάτια του Τίμιου Σταυρού).
Το εκκλησιαστικό όργανο
Τα Rose παράθυρα : το βόρειο χρονολογείται από 1250 και το μεγαλύτερο μέρος του είναι αυθεντικό. Στο κέντρο αναπαριστάται η Παναγία με το Θείο Βρέφος σε θρόνο, καθώς και σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη. Το νότιο του 1260, καταστράφηκε και αποκαταστάθηκε πολλές φορές και αναπαριστά σκηνές από την Καινή Διαθήκη.
Το νότιο rose παράθυρο
Το βόρειο rose παράθυρο

Η Παναγία των Παρισίων μέσα από τα μάτια των ζωγράφων
Henri Matisse

Paul Signac
Maximillien Luce

Η Στέψη του Ναπολέοντα στην Παναγία των Παρισίων του Ζ. Λ. Νταβίντ

 Πλατεία του Ιωάννη-Παύλου II : η πλατεία της Παναγίας των Παρισίων μετονομάστηκε έτσι το 2006 προς τιμή του Πάπα.
Το ''point zero'' για τη μέτρηση των χιλιομετρικών αποστάσεων τοποθετήθηκε το 1924
Πάνω στην πλατεία το άγαλμα του Καρλομάγνου, ''Charlemagne et ses Leudes''. Leudes ήταν πιστοί φρουροί του βασιλιά με αριστοκρατική καταγωγή, στο άγαλμα αυτό δύο από αυτούς ο Roland και ο Olivier.




                                                               Rue Chanoinesse 


Ένας μεσαιωνικός δρόμος γεμάτος  ιστορίες και μακάβριους θρύλους.
Στο νούμερο 10 αυτού του δρόμου φαίνεται ότι γεννήθηκε ο έρωτας του Αβελάρδου και της Ελοίζας.
Στο νούμερο 17 έζησε ο Ρακίνας.

Το 1387 ένας κουρέας ''σφαγέας'', έσφαζε τους πελάτες του -κυρίως ξένους φοιτητές-και μέσω μιας καταπακτής, τους προωθούσε στο γειτονικό ζαχαροπλάστη που τους χρησιμοποιούσε για να φτιάξει τις πιο νόστιμες πίτες της περιοχής. Ο πιστός σκύλος ενός από τα θύματα γαύγιζε ασταμάτητα έξω από το κουρείο και έγινε η αιτία να αποκαληφθεί η μακάβρια επιχείρηση.






                Memorial des Martyrs de la Deportation-Μνημείο των θυμάτων της Απέλασης
 

    Στο αριστερό άκρο του ile de la cite, βρίσκεται το μνημείο στη μνήμη των200.000 Γάλλων που απελάθηκαν από το Vichy το 1945 και κατέληξαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1962 ο ίδιος ο στρατηγός de Gaulle εγκαινίασε το μνημείο που είναι έργο του αρχιτέκτονα G.H.Pengusson.

                                                                                                                                                                                                                      Είναι ένα εξαγωνικό κτίσμα-μια κρύπτη-με χαμηλο φωτισμό, στενούς διαδρόμους και σκάλες που παραπέμπει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στους τοίχους είναι χαραγμένα αποσπάσματα από ποιήματα των : Robert Desnos, Louis Aragon, Paul Eluard, Antoine saint Exupery και Sartre.
Έχει μεταφερθεί χώμα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης καθώς και η ''στάχτη'' ενός άγνωστου μάρτυρα από το στρατόπεδο Natzweiler-Struthof. Στους τοίχους φεγγοβολούν χιλιάδες κρύσταλλοι για τους ανθρώπους που δεν γύρισαν από τα στρατόπεδα...

     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου