Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

ΠΑΡΙΣΙ

       Η πόλη του φωτός, η πόλη των καλλιτεχνών, των ποιητών, της μουσικής, του έρωτα, της μόδας, της γαστρονομίας, η πόλη που που είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της Ευρώπης.




 Ιστορία : Το 250 πχ , στα νησάκια του Σηκουάνα εγκαθίστανται οι Κέλτες και ονομάζουν τον οικισμό τους Lucotecia (= το μέρος που τα νερά λάμπουν). Μερικούς αιώνες αργότερα ο Ιούλιος Καίσαρας εισβάλλει στη Γαλατία και το 52μx,  κατακτά την πόλη των Κελτών  και ανάμεσα στα άλλα της αλλάζει το όνομα σε Lutetia (=έλος). Κατά τη Ρωμα'ι'κή κυριαρχία ο οικισμός μεγαλώνει αρκετά και επεκτείνεται  στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Στο μουσείο Cluny(5ο διαμέρισμα) μπορεί κανείς να δει τα ερείπια των Ρωμα'ι'κών λουτρών.
Τα λουτρά Cluny
Επίσης στο Quartier Latin υπάρχει το ρωμ. αμφιθέατρο Arene de Lutece , του 1ου αι. αρχικής χωρητικότητας 15.000 θεατών.
Arene de Lutece
Tον 4ο αι. όταν οι Ρωμαίοι χάνουν τη δύναμή τους η πόλη μετονομάζεται σε Civitas Parisiorum, η πόλη των Parisii δηλαδή. Θεωρείται μάλιστα ότι ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης σχετίζεται με τη μετονομασία σε Παρίσι. ''Πάρισος'' είναι αυτός που απέχει εξίσου από δύο σημεία - το isle de la cite απείχε εξίσου από τις όχθες του Σηκουάνα. Τον 3ο αι. φθάνουν οι πρώτοι ιεραπόστολοι κι ανάμεσά τους ο Άγιος Διόνυσος -1ος επίσκοπος του Παρισιού- που όμως, καθώς ο χριστιανισμός διώκεται ακόμα, αποκεφαλίζεται στο λόφο της Μονμάρτης. Στο σημείο της ταφής του τον 7ο αι. χτίστηκε η βασιλική του Saint Denis.
Ο Χλωδοβίκος ασπάζεται τον Χριστιανισμό
Το 476 είναι η επίσημη ημερομηνία της πτώσης της Δυτικής Ρωμ. Αυτοκρατορίας, το 508 ο Χλωδοβίκος γίνεται ο πρώτος βασιλιάς των Φράγκων και το Παρίσι η πρώτη πρωτεύουσα του κράτους των Φράγκων. Κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων η πόλη δοκιμάζεται από λιμούς, μεγάλες πυρκαγιές και σταδιακά χάνει τη σημασία της.
Τη χαριστική βολή τη δίνει ο Καρλομάγνος ο οποίος μεταφέρει την πρωτεύουσα στο Άαχεν το 790.
Τον 9ο αι. αρχίζουν οι εισβολές των Βίκιγκς μέσω του Σηκουάνα: κατακτούν την Νορμανδία και πολιορκούν το Παρίσι.
Τον 10ο αι. το πιο ισχυρό δουκάτο της Γαλλίας είνα το δουκάτο που περιορίζεται στην Ιλ ντε Φρανς και ο Ούγος Καπέτος από κόμης γίνεται βασιλιάς , εγκαθίσταται στο ανάκτορο του Σιτέ και το Παρίσι γίνεται πάλι πρωτεύουσα. Ο Φίλιππος Αύγουστος (1180-1223)-θεμελιωτής του Γαλλικού κράτους και της μοναρχίας- ιδρύει το πρώτο πανεπιστήμιο των Παρισίων και αρχίζει την κατασκευή του Λούβρου σαν κάστρο. Εκείνη την εποχή το Παρίσι έχει 50.000 κατοίκους , είναι το θεολογικό κέντρο της εποχής και η Γαλλία το ισχυρότερο έθνος της Ευρώπης. Το 1328 ο πληθυσμός φτάνει τις 250.000 όμως η πανούκλα τον μειώνει δραματικά. Κατά τη διάρκεια του 100ετούς πολέμου (1337-1453) παύει πάλι να είναι κέντρο εξουσίας.
Φραγκίσκος Α'
    Το 1528 ο Φραγκίσκος Α' επαναφέρει το Παρίσι ως επίσημη πρωτεύουσα και μαζί με την ''Αναγέννηση'' φέρνει στη Γαλλία το Λεονάρντο ντα Βίντσι και τη Μόνα Λίζα του . Κατασκευάζει πολλά κτίρια, αναμεσά τους το Δημαρχείο και το Παρίσι γίνεται η μεγαλύτερη πόλη
της εποχής.Είναι λάτρης των τεχνών -η συλλογή του από πίνακες θα αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία του μουσείου του Λούβρου.

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου
     Τη νύχτα της 24ης Αυγούστου 1572 -νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου- στο Παρίσι και σε όλη τη Γαλλία σφαγιάζονται χιλιάδες Γάλλοι προτεστάντες (ουγενότοι) από τους καθολικούς. Εκείνη την εποχή η Αικατερίνη των Μεδίκων φτιάχνει το ανάκτορο και τους κήπους του Κεραμεικού.(Το ανάκτορο καίγεται το 1871 κατά την καταστολή της Παρισινής Κομμούνας).
Το Ανάκτορο και ο κήπος του Κεραμεικού

     Επί βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ' - του ''βασιλιά ήλιου'', ο πληθυσμός στο Παρίσι φθάνει τις 400.000, ζει σε άθλιες συνθήκες και τελικά εξεγείρεται, μια εξέγερση που θα κορυφωθεί με τη Γαλλική Επανάσταση. Ο ''βασιλιάς Ήλιος'' χτίζει τις Βερσαλλίες και επισκέπτεται το Παρίσι μόνο για τις επίσημες τελετές που δεν μπορεί να αποφύγει. Κατά τη βασιλεία του επόμενου Λουδοβίκου του ΙΕ', κατασκευάζεται η πλατεία Κονκόρντ, το Πάνθεον, η εκκλησία St. Suplice, πολλά θέατρα και γράφονται σε πλάκες τα ονόματα των δρόμων.
      Στις 14 Ιουλίου 1789 οι Παριζιάνοι καταλαμβάνουν τη Βαστίλη, στις 6 Οκτωβρίου το οργισμένο πλήθος μεταφέρει τη βασιλική οικογένεια από τις Βερσαλίες στο παλάτι του Κεραμεικού και τελικά  τον Ιανουάριο του 1793 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' και η Αντουανέτα αποκεφαλίζονται στην Πλατεία της Επανάστασης (Πλατεία Ομόνοιας σήμερα- Place de la Concorde). Tους βασιλείς ακολουθούν στη γκιλοτίνα ευγενείς , χιλιάδες λαός ακόμα και οι ηγέτες της επανάστασης, Δαντόν και Ροβεσπιέρος.
Η Κατάληψη της Βαστίλης

     Το 1799 ο Ναπολέων στέφεται αυτοκράτορας στην Παναγία των Παρισίων. Εκτός από τα επεκτατικά του σχέδια έχει σκοπό να αφήσει στο Παρίσι τη ''σφραγίδα'' του.
Η Στέψη του Ναπολέοντα του Ζ.Λ.Νταβίντ
     Αναθέτει στον πολεοδόμο Ζορζ Εζέν Οσμάν, νομάρχη στην περιοχή του Σηκουάνα να μεταμορφώσει τη Γαλλική πρωτεύουσα. Γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται το 60% των κτιρίων της πόλης. Δημιουργούνται τα  μεγάλα βουλεβάρτα, η οδός Σεν Μισέλ, το δάσος της Βουλώνης, η όπερα, καινούργιες γέφυρες του Σηκουάνα, αλλά και ένα νέο σύστημα ύδρευσης και ένα γιγαντιαίο αποχετευτικό δίκτυο. Την επόμενη της νίκης στο Αούστερλιτς δίνει εντολή να κατασκευασθεί η Αψίδα του Θριάμβου. Στήνεται η Στήλη του Αούστερλιτς στην πλατεία Vendome σε ανάμνηση της ίδιας νίκης  και στην κορυφή της τοποθετείται το άγαλμά του (αργότερα χρησιμοποιήθηκε ο χαλκός του αγάλματος για τον έφιππο αδριάντα του Ερρίκου IV, στην Pont Neuf). Σήμερα στη στήλη βρίσκεται το άγαλμα του Ναπολέοντα I, με τη μορφή Ρωμαίου αυτοκράτορα. Το 1806 κατασκευάζεται η Αψίδα του Θριάμβου του Carrousel για να τιμηθούν και πάλι οι νίκες του.
Οι Πρώσσοι παρελαύνουν στο Παρίσι
   To 1852 o Λουδοβίκος Ναπολέων διαλύει την εθνοσυνέλευση και στέφεται αυτοκράτορας.Τα επεκτατικά του σχέδια καταλήγουν σε ταπεινωτική ήττα των Γάλλων από τους Πρώσσους. Το 1871 μετά από πολιορκία του Παρισιού, μπαίνουν στι Παρίσι, καταλαμβάνουν τα Ηλύσια Πεδία και το Λούβρο και αποχωρούν  τρεις ημέρες μετά.
Οδομαχίες κατά την εξέγερση του 1871
 Τα μεγάλα βουλεβάρτα του Οσμάν  αξιοποιήθηκαν από τα στρατεύματα των Βερσαλιών, που έπνιξαν στο αίμα την Παρισινή Κομμούνα (τη μεγάλη εξέγερση των εργατών και των φιλελέυθερων), τον Μάιο του 1871.Οι αναταραχές εκείνης της εποχής είναι το θέμα των ''Αθλίων'' του Ουγκώ.
    Tο 1889 γίνεται στο Παρίσι η μεγάλη έκθεση που φιλοξενεί εκατομμύρια επισκέπτες , και κατασκευάζεται ο Πύργος του Άιφελ και η γέφυρα Alexandre III. H πόλη ζε οικονομική και καλλιτεχνική άνθηση. Ανοίγει το Moulin Rouge , καλλιτέχνες και διανοούμενοι ζουν στην Μονμάρτη και το Καρτιέ Λατέν, περιφέρονται ανέμελα και μεθούν με αψέντι.


 Στις αρχές του 20ου αι. το Παρίσι ζει στους ρυθμούς της Βelle Epoque ,ανεμελιά, αισιοδοξία και ελαφρότητα, μια ανάσα πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο.
   Τον Ιούλιο του 1914, δολοφονείται ο φιλειρηνιστής - σοσιαλιστής ηγέτης Ζαν Ζορές και την επομένη οι τοίχοι του Παρισιού γεμίζουν από αφίσες που αναγγέλλουν γενική επιστράτευση. Τον Αύγουστο ένα γερμανικό αεροπλάνο ρίχνει την πρώτη βόμβα στο Παρίσι. Η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρεται στο Μπορντώ.  Το 1918 το Παρίσι γίνεται στόχος από ξηρά και αέρα, πριν η τελευταία κανονιά στις 11 Νοεμβρίου αναγγείλλει στου Παριζιάνους την ανακωχή. Στις 14 Ιουλίου εκατομμύρια Παριζιάνοι ζητωκραυγάζουν την νίκη και την ειρήνη.
14 Ιουλίου 1918- Η Παρέλαση της Νίκης
    Η περίοδος ανάμεσα στους δύο μεγάλους πολέμους, χαρακτηρίζεται από επέκταση της πόλης εκτός των τειχών, αρχιτεκτονική ανανέωση, οικονομική κρίση,μεγάλες απεργίες και εμφύλια πάθη.
    Από το Σεπτέμβρη του ΄39 έως και το Μάιο του ΄40, ο ''παράξενος πόλεμος'' που έχει αρχίσει, δεν επηρεάζει ιδιαίτερα τη ζωή στο Παρίσι. Τα φώτα της πόλης σβήνουν-κατά τους βομβαρδισμούς και οι Παριζιάνοι ανακαλύπτουν πάλι τ' αστέρια. Ακόμα και όταν εκκενώνουν την πόλη διατηρούν την αισιοδοξία τους.
     Στις 14 Ιουνίου το Παρίσι - ανοχύρωτη πόλη- παραδίνεται χωρίς μάχη. Η ναζιστική κυβέρνηση μετακομίζει στο Vichy, αρχίζουν εκτεταμένες διώξεις των Εβραίων, ενώ πολλοί άνθρωποι του πνεύματος φθάνουν στο Παρίσι (Hemingway, Picasso, Dali).
Αντίσταση στους δρόμους του Παρισιού
      Τον Αύγουστο του ΄44 ξεσπά εξέγερση στην πόλη, ο Γερμανός διοικητής Von Choltitz αποφασίζει να μην εκτελέσει την εντολή του Χίτλερ για ολοκληρωτική καταστροφή της και τελικά ο στρατηγός Λεκλέρκ εισέρχεται απελευθερωτής με τα συμμαχικά στρατεύματα.
      Τον Οκτώβρη του ΄61, χιλιάδες Αλγερινοί που ζούσαν στο Παρίσι  προσπάθησαν να διαδηλώσουν παρά την απαγόρευση της γαλλικης αστυνομίας. Το αποτέλεσμα ήταν δεκάδες διαδηλωτές νεκροί , πολλοί απ΄αυτούς ρίχτηκαν στο Σηκουάνα.
      Το Μάη του ΄68 κινητοποιήσεις Γάλλων  μαθητών και φοιτητών, εξελλίσονται σε γενική απεργία των εργατών και τελικά οδηγούν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που  παίρνει διαστάσεις επανάστασης και οδηγεί στη διάλυση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη εκλογών από τον τότε πρόεδρο  Σαρλ ντε Γκωλ.
  
Το Παρίσι χωρίζεται σε 20 διαμερίσματα τα ο΄ποία ξεκινούν από το κέντρο και ''ξετυλίγονται'' σα σπείρα σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού.






                                                       1ο Διαμέρισμα


















                           
                                                                                                                                   PLACE VENDOME 
                          

Είναι μια από τις πιο αριστοκρατικές πλατείες του Παρισιού. Η κατασκευή της ξεκινά από το 1702. Σχεδιασμένη αρχικά σε οχταγωνικό σχήμα ήταν κοντά στο χώρο που βρισκόταν το παλάτι του πρώτου δούκα του Vendome. H ιδιοκτησία αυτής της γης πέρασε από τα χέρια του αρχιτέκτονα J.Hardouin, στον υπουργό οικονομικών του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ 'και στη συνέχεια στον ίδιο το βασιλιά. Ο βασιλιάς αποφάσισε να φτιάξει εκεί μια πλατεία για να τοποθετήσει το άγαλμά του και να ανταγωνιστεί την πλατεία Vosges στην οποία είχε στηθεί το άγαλμα του προηγούμενου Λουδοβίκου XIII.Αρχικά η πλατεία ονομάστηκε Place des Conquetes ( πλατεία των κατακτήσεων) και αργότερα όταν οι κατακτήσεις δεν πήγαιναν και τόσο καλά μετονομάστηκε Place Louis le Grand. Ένα άγαλμα του βασιλιά ανεγέρθηκε στην πλατεία αλλά γκρεμίστηκε το 1792 κατά τη γαλλική επανάσταση οπότε άλλαξε πάλι όνομα και έγινε ''πλατεία των λογχοφόρων''.Τα όμοια αψιδωτά ισόγεια των κτιρίων δίνουν την εντύπωση ότι όλα τα κτίτια της πλατείας είνα ίδια. Σήμερα στεγάζουν ακριβά κοσμηματοπωλεία ,ωρολογοποιεία, επώνυμους οίκους και ξενοδοχεία.



Η Σανέλ στη σουίτα της στο Ritz
Στο κέντρο της πλατείας το 1805, στήθηκε από τον Μ. Ναπολέοντα, η στήλη του Austerlitz, σε ανάμνηση της αντίστοιχης νίκης. Η στήλη έχει ύψος 44μ και διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη στήλη τουΤρα'ι'ανού στη Ρώμη. Είναι κατασκευασμένη από 425 συνεχείς πλάκες χαλκού, πάνω στις οποίες αναπαριστώνται σκηνές από τους Ναπολεόντειους πολέμους. Στην κορυφή της στήλης το 1810 τοποθετήθηκε ένα άγαλμα του Ναπολέοντα. Το 1871 κατά την εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας η στήλη υπέστη σοβαρές ζημιές και αποκαταστάθηκε το 1874. Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για τη στήλη προήλθε από τα κανόνια του στρατού της Ρωσσίας και της Αυστρίας κατά τη μάχη του Austerlitz. Το 1898 ο Cezar Ritz, στο νούμερο 18 της πλατείας, έφτιαξε το φημισμένο ξενοδοχείο.  Ο F. Chopin πέθανε στον αρ. 12 της πλατείας. Ο Σκοτ και η Ζέλντα Φιτζέραλντ  ήταν τακτικοί θαμώνες  του ξενοδοχείου Ritz.  Η Coco Chanel διατηρούσε μόνιμα μια σουίτα στον 3ο όροφο του Ritz. Mάλιστα το οκταγωνικό κούπωμα του πρώτου αρώματος Chanel no 5, είναι εμπνευσμένο από το σχήμα της πλατείας. Ο πιο διάσημος βέβαια θαμώνας του Ritz, ήταν ο Χέμινγουέι, όπου στο μπαρ του ξενοδοχείου απολάμβανε τα ντράι μαρτίνι και το μπλάντυ μαίρη -το τελευταίο μάλιστα θεωρείται ότι επινοήθηκε ειδικά γι΄αυτόν. Το 1944, πήρε μέρος σαν πολεμικός ανταποκριτής στην απόβαση στη Νορμανδία και όταν έφθασε με το συμμαχικό στρατό στο Παρίσι, θέλησε να είναι αυτός που πρώτος θα ''απελευθέρωνε'' το αγαπημένο του ξενοδοχείο. Το 1994 πάντως δόθηκε το όνομά  του στο αγαπημένο του μπαρ- το bar Hemingway.
Bar Hemingway
                                
                             JARDIN DES TUILERIES- ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ


O Κήπος του Κεραμεικού σχεδιάστηκε το 1668 από τον επίσημο κηπουρό του βασιλιά Αντρέ Λε Νοτρ . Η ιδέα για την κατασκευή και την υλοποίηση των κήπων και του αντίστοιχου ανακτόρου ανήκει στην Αικατερίνη των Μεδίκων (1519-1589). Η ζωή της Αικατερίνης σημαδεύεται από τα δύσκολα παιδικά της χρόνια και από το ότι θεωρείται υπεύθυνη για τη Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Η ''μικρή δούκισσα'' των Μεδίκων της Φλωρεντίας είχε την ατυχία να μείνει από μικρή ορφανή και επίσης να υποστεί τις συνέπειες της ανατροπής των Μεδίκων : κλείστηκε σε μοναστήρι και ταπεινώθηκε περιφερόμενη στους δρόμους της Φλωρεντίας πάνω σ' ένα γάιδαρο. Παρ' όλα αυτά όμως και παρ΄όλη την ασχήμια της, επιλέχθηκε για σύζυγος του γιού του βασιλιά της Γαλλίας. Μετά το θάνατο του συζύγου της  Ερρίκου του Β' και εξ' αιτίας της αδυναμίας των γιών της να ασκήσουν τα καθήκοντα τους, ήταν αυτή ασκούσε την βασιλική εξουσία. Οι ιστορικοί της χρεώνουν τη σφαγή της νύχτας του Αγ. Βαρθολομαίου (24 Αυγούστου 1572), κατά την οποία χιλιάδες προτεστάντες (ουγενότοι) σφαγιάστηκαν στο Παρίσι και την υπόλοιπη Γαλλία.
Κατά τη γαλλική επανάσταση ο κήπος ονομάστηκε ''Εθνικός κήπος'',και ανατέθηκε στο ζωγράφο της επανάστασης Jacques-Louis David η ανακαίνισή του, που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Rodin- L'Ombre
Rodin - Le Baiser
Από την ανακαίνιση του David σήμερα το μόνο που απέμεινε είναι στο κέντρο του κήπου δύο εξέδρες και δύο χαμηλοί ημικυκλικοί τοίχοι με αγάλματα. Στους κήπους το 1564 κατασκευάστηκε και το ανάκτορο του Κεραμεικού που κατά διαστήματα υπήρξε κατοικία των Γάλλων βασιλέων και καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1871, κατά την εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας. Aπό τότε έως και τις μέρες μας ο κήπος έχει υποστεί αρκετές ανακαινίσεις.
''Ο Αέρας'' του Aristide Maillol
''Moυσική στους κήπους του Κεραμεικού'' του Edward Mane
                                                                  ORANGERIE

To κτίριο της Orangerie χτίστηκε το 1852, και η αρχική του χρήση ήταν θερμοκήπιο για τις πορτοκαλιές του κήπου του Κεραμεικού. Το 1921 η Γαλλική κυβέρνηση ζήτησε από τον Monet να δωρίσει κάποια διακοσμητικά πάνελ για να γιορτασθεί  το τέλος του 1ου Παγκόσμιου πολέμου.
Η δωρεά έγινε κι έτσι το 1927, τοποθετήθηκαν στην Orangerie τα περίφημα ''Νούφαρα'', που ζωγραφίστηκαν στον κήπο του ζωγράφου στο Giverny. O ίδιος ο ζωγράφος επιμελήθηκε την τοποθέτησή τους στις δύο οβάλ αίθουσες του μουσείου. Μετά τη φρίκη του πολέμου, με την αισθητική και ποιητική διάσταση που έδωσε σ' αυτά τα έργα προσέφερε ένα χώρο ειρηνικού διαλογισμού.
Εκτός από τα ''Νούφαρα'', στην Orangerie εκτίθεται και η συλλογή Walter-Quillaume που περιλαμβάνει έργα κυρίως ιμπρεσιονιστών μέχρι το 1930: Renoir, Matisse, Cezanne, Modigliani, Picasso. Η ιστορία της συλλογής ή μάλλον του συλλέκτη είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ο Quillaume ήταν ένας μάλλον φτωχός τύπος που δούλευε σε ένα γκαράζ αυτοκινήτων, όπου τυχαία ανακάλυψε κάποια αφρικανικά αγάλματα.
'Ηρθε σε επαφή με τον ποιητή G. Apollinaire- γνωστό λάτρη και έμπορο έργων τέχνης, που είχε συλληφθεί για την κλοπή της Gioconda από το Λούβρο- ο οποίος τον γνώρισε στους μεγάλους ζωγράφους της εποχής, των οποίων τα έργα  ο Quillaume άρχισε να συλλέγει.
''Mικρά κορίτσια στο πιάνο'' του Renoir
''Novo Pilota'' του Amedeo Modigliani
Πριν πεθάνει αποφάσισε να αφήσει τη συλλογή του στο κράτος. Η γυναίκα του Domenica, σεβάστηκε την επιθυμία του, πρόσθεσε όμως και το όνομα του δεύτερου συζύγου της J. Walter στο όνομα της συλλογής.

                                       ΕΘΝΙΚΗ  ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ - JEU DE PAUME


Ακριβώς στην απέναντι γωνία από την Orangerie βρίσκεται η Εθνική Πινακοθήκη Jeu de Peume. Χτίστηκε το 1861 επί Ναπολέοντα III και η αρχική του χρήση ήταν γήπεδο του τέννις ( jeu de peume= γήπεδο του τέννις). Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί σαν αποθήκη κλεμμένων έργων τέχνης κυρίως από Εβρα'ι'κές οικογένειες - ανάμεσά τους και πολλά έργα της περίφημης συλλογής των Rothschilds. Το αρχικό σχέδιο ήταν να  μοιραστούν ανάμεσα στον Goring και τον Hitler. Πραγματικά 494 από αυτά τα πήρε ο Goring και τα υπόλοιπα κατέληξαν στο Fuhrermuseum  ατο Linz. Ένας Γάλλος αντιστασιακός που δούλευε στο μουσείο κατέγραψε σε λίστα τα έργα, έτσι μετά την απελευθέρωση τα περισσότερα επέστρεψαν στη Γαλλία. 70 από αυτά παραμένουν χαμένα, ανάμεσά τους έργα του Πικάσο, του Ματίς και του Ντεγκά. Μέχρι το 1986 το μουσείο φιλοξενούσε πολλά έργα ιμπρεσιονιστών, που τώρα βρίσκονται στο μουσείο Ορσέ.

                                                                   PALAIS ROYAL



Το παλάτι αυτό χτίστηκε το 1629 για κατοικία του καρδινάλιου Ρισελιέ και γι' αυτό λεγόταν Palais Cardinal. Στη συνέχεια το πήρε ο βασιλιάς  ''Ήλιος'', Λουδοβίκος XII και μετονομάστηκε Palais Royal. Στην αριστερή πτέρυγα του παλατιού κατασκευάσθηκε θέατρο που από το 1660 έως το 1671 χρησιμοποιήθηκε από τον Μολιέρο, ''το σπίτι του Μολιέρου'', που αργότερα αποτέλεσε την Comedie Francaise -το πρώτο Εθνικό θέατρο της Γαλλίας.

                                                                           ΛΟΥΒΡΟ


    Στην καρδιά του Παρισιού, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, το Λούβρο ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, φιλοξενεί έργα τέχνης που  αντιπροσωπεύουν χιλιετίες ιστορίας, τέχνης και πολιτισμού του ανθρώπου.

    Το 1190, όταν ετοιμαζόταν για την τρίτη σταυροφορία ο βασιλιάς Φίλιππος-Αύγουστος έδωσε εντολή να χτιστεί ένα φρούριο για την προστασία των συνοικιών της δεξιάς όχθης του Σηκουάνα από τις Αγγλικές επιθέσεις, στην περιοχή που λεγόταν ήδη Λούβρο. Η ονομασία Λούβρο προέρχεται ίσως από το τοπωνύμιο της περιοχής που βρίσκεται: ''lupara''= περιοχή με πολλούς λύκους ή από τη σαξωνική λέξη lauer = οχυρωμένο φρούριο. Από τότε αρχίζει μαι σειρά παρεμβάσεων από αρχιτέκτονες και διακοσμητές που μετατρέπουν το φρούριο σε ανάκτορο. Ο πρώτος ένοικος του ανακτόρου ήταν ο Κάρολος ο Ε'. Ο Φραγκίσκος Α', λάτρης της Ιταλικής Αναγέννησης προσπάθησε να διαμορφώσει το παλάτι ανάλογα με τα ιταλικά αναγεννησιακά μέγαρα που θαύμαζε. Άρχισε να συλλέγει έργα τα οποία κοσμούσαν αρχικά το παλάτι του Φοντενεμπλώ και στη συνέχεια αποτέλεσαν  τον πρώτο πυρήνα του μουσείου. Δύο πίνακες του Ραφαήλ : η ''Αγία Οικογένεια'' και ο ''Άγιος Μιχαήλ'', δώρα του Λορέντσο Β' των Μεδίκων ήταν τα πρώτα αποκτήματα του Φραγκίσκου και ακολούθησαν έργα του Φρα Μπαρτολομέο, του Αντρέα ντελ Σάρτο και τουΤισιάνο. Ο Φραγκίσκος ήταν αυτός που έφερε το Λεονάρντο ντα Βίντσι στο Παρίσι και μαζί μ' αυτόν τη Μόνα Λίζα.
Ο Φραγκίσκος Α' τουΤιτσιάνο
    Στα χρόνια της Αικατερίνης των Μεδίκων συνεχίστηκαν οι εργασίες, με τις οποίες ενώθηκε το Λούβρο με το παλάτι του Κεραμεικού με μια στοά.
Ο Ερρίκος ο Δ' συνέχισε τη συλλογή έργων τέχνης, όπως επίσης και ο καρδινάλιος Ρισελιέ, ο καρδινάλιος Μαζαρέν και ο Λουδοβίκος ΙΔ' μαζί με τον προθυπουργό του Κολμπέρ.
Ο 17ος αι. είναι σημαντικός στη ιστορία του Λούβρου : ο Λουδοβίκος ΙΔ', μετακομίζει στις Βερσαλλίες, το Λούβρο παραμελείται-μάλιστα κάποιες πτέρυγες καταρρέουν- πολλές από τις συλλογές μεταφέρονται στις Βερσαλλίες ενώ άλλες διασκορπίζονται σε ιδιωτικές κατοικίες ευγενών. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη επί του διαδόχου του, Λουδοβίκου ΙΕ' ο οποίος συνήθιζε να δανείζει ή να νοικιάζει σπουδαίους πίνακες σε αριστοκράτες.Το 1769 ο Λουδοβίκος ΙΕ' αποφασίζει τη μετατροπή του Λούβρου σε μουσείο. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, δημεύτηκαν οι βασιλικές συλλογές και τα έργα τέχνης των εκκλησιών. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης υπήρξε ο πραγματικός αναμορφωτής του μουσείου. Το όνειρό του ήταν να κάνει το Παρίσι το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου.  Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων πολλά έργα τέχνης ''επιτάχθηκαν'' ενώ άλλα αποκτήθηκαν σαν ''πολεμική αποζημίωση'' μέσω των συμφώνων ειρήνης που υπογράφονταν.Ανάμεσα σ' αυτά ήταν η ελαιογραφία του Βερονέζε ''Ο Γάμος της Κανά'' το οποίο αφαιρέθηκε από ένα ιταλικό μοναστήρι και μάλιστα το έκοψαν στα δύο για να το μεταφέρουν στο Παρίσι. Μετά το 1830 αρχίζει αναγκαστικά η επιστροφή πολλών από αυτά : περίπου 5.000 έργα γυρίζουν στις πατρίδες τους, ενώ γύρω στα 100 καταφέρνουν να τα κρατήσουν στο Παρίσι, κρύβοντάς τα σε ιδιωτικές συλλογές.Το 1821 φθάνει στο μουσείο η Αφροδίτη της Μήλου και το 1864  η Νίκη της Σαμοθράκης.
Κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο τα πολύτιμα εκθέματα μεταφέρονται με φορτηγά σε αποθήκες της επαρχίας. Το 1981 ο Μιτεράν αποφασίζει να υλοποιήσει το σχέδιο του Μεγάλου Λούβρου. Ο κινεζικής καταγωγής αμερικανός αρχιτέκτονας Ίεοχ Μινγκ Πέι αναλάμβάνει την κατασκευή της μεγάλης γυάλινης πυραμίδας στην Αυλή του Ναπολέοντα το 1989. Το Λούβρο αποτελεί την αρχή ενός πολεοδομικού σχηματισμού ο οποίος ευθυγραμμίζει την Αψίδα του Καρουζέλ, τον οβελίσκο της πλατείας Κονκόρντ, την Αψίδα του Θριάμβου και την Αψίδα της Ντεφάνς.
Οι συλλογές που υπάρχουν σήμερα στο μουσείο εκτίθενται σε διαφορετικά τμήματα : τμήμα Ανατολικών αρχαιοτήτων, τμήμα Αιγυπτιακής τέχνης, τμήμα ελληνικών-ετρουσικών-ρωμα'ι'κών αρχαιοτήτων, τμήμα γλυπτικής, τμήμα ισλαμικής τέχνης, τμήμα πινάκων ζωγραφικής, τμήμα χαρακτικής και σχεδίων.
ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΚΘΕΜΑΤΑ
Υπάρχουν πάνω από 300 αρχαία ελληνικά έργα τέχνης στο Λούβρο, με κορυφαία τη Νίκη της Σαμοθράκης και την Αφροδίτη της Μήλου.
Η Νίκη της Σαμοθράκης :  ανήκει στη Ελληνιστική περίοδο και βρέθηκε στο Ναό των Καβείρων στη Σαμοθράκη. Εικονίζει νεαρή γυναίκα στηριγμένη στην πλώρη πλοίου. Έχει ύψος 3,28μ και βρίσκεται σε προνομιακή θέση στην κορυφή μιας σκάλας που σχεδίασε ο Hector Lefuel ανάμεσα στη στοά του Απόλλωνα και στην τετράγωνη αίθουσα. Το πλοίο-βάση είναι από γκρίζο ροδιανό μάρμαρο  και το άγαλμα από παριανό μάρμαρο. Πιστεύεται ότι ήταν τμήμα μνημειακής κρήνης που δέσποζε σε ψηλό σημείο, πάνω από το θέατρο των μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη. Το μνημείο θεωρείται αφιέρωμα των Ροδίων μετά τη ναυμαχία της Σίδης (191-190πχ), όπου η Ρόδος με σύμμαχο την Πέργαμο νίκησε τον Αντίοχο Γ' βασιλιά της Συρίας.  Στα  χέρια της κρατούσε σάλπιγγα με την οποία ανακοίνωνε τη νίκη. Το άγαλμα βρέθηκε κατακερματισμένο -κομμάτια από τα χέρια εκτίθενται σε βιτρίνα στο μουσείο.
Η Αφροδίτη της Μήλου : ανήκει στην ελληνιστική εποχή.
Γλύπτης και ακριβής χρονολογία είνα άγνωστα -τοποθετείται χρονικά γύρω στο 100πχ. Έχει ύψος 2.11μ
είναι κατασκευασμένη από λευκό παριανό μάρμαρο. Η κίνηση των χαμένων χεριών έχει απασχολήσει πολύ τους ερευνητές : άλλοι πιστεύουν ότι με το αριστερό χέρι κρατούσε μήλο , άλλοι ότι κρατούσε την ασπίδα του Άρη και άλλοι ότι απλώς το αριστερό χέρι ήταν ανασηκωμένο και το δεξί ακουμπούσε τον αριστερό γοφό. Έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο το άγαλμα έφθασε στο Λούβρο. Το 1820 στην τουρκοκρατούμενη Μήλο, ένας αγρότης ανακάλυψε στο χωράφι του μια σπηλιά σκεπασμένη με χώματα- που όπως αποδείχθηκε ήταν η εξέδρα του αρχαίου σταδίου της πόλης. Εκεί βρήκε το μισό άγαλμα. Στο λιμάνι του νησιού έτυχε να βρίσκεται ο Γάλλος αξιωματικός Ολιβιέ Βουτιέ ο οποίος όταν έμαθε για το άγαλμα έπεισε τον αγρότη να βρει και το άλλο μισό και άρχισε τις διαπραγματεύσεις για την αγορά του.
Παράλληλα έμαθε για το άγαλμα ο Νικόλαος Μουρούζης - Φαναριώτης και δραγουμάνος του Οθωμανικού στόλου- και προσπάθησε να αγοράσει αυτός το άγαλμα και να το μεταφέρει στην Πύλη. Ο Οθωμανικός νόμος όριζε ότι όλες οι αρχαιότητες καταλήγουν στην Κων/λη και εκεί αποφασίζεται η τύχη τους - συνήθως δωρίζονταν σε ξένους ηγέτες για διπλωματικούς λόγους. Τελικά το άγαλμα πουλήθηκε στο Γάλλο πρεσβευτή κι αυτός στη συνέχεια το πρόσφερε στο Λουδοβίκο ΙΗ', και το 1821 κατέληξε στο Λούβρο.
Ο Ιππέας Rampin :
Ο ιππέας με την περίτεχνη κόμμωση και το γένι,από την Αθήνα αποκτήθηκε από τους Γάλλους το 1896. Το στεφάνι που φορά στο κεφάλι από δρυ και αγριοσέλινο υποδηλώνει ότι πρόκειται για νικητή αγώνων. Οι Γάλλοι είχαν μόνο το κεφάλι και το σώμα κατασκευάστηκε με βάση τον ιππέα του μουσείου της Ακρόπολης.
Ο Ηρακλής και ο ταύρος της Κρήτης : προέρχεται από τη δυτική μετώπη του Ναού του Δία στην Ολυμπία. Προσφέρθηκε στο Λούβρο από την Ελληνική Γερουσία.

Οι Εργαστίνες : είναι ένα τμήμα της ανατολικης ζωοφόρου του Παρθενώνα που κάποιοι θεωρούν έργο του Φειδία. Εικονίζει δύο ιερείς ή αξιωματούχους να υποδέχονται έξι γυναίκες που ήταν υπεύθυνες για την ύφανση του πέπλου της Αθηνάς. Η συνέχεια αυτής της πλάκας βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο.
Οι Εργαστίνες
ΤΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ
Η Μόνα Λίζα
Αναλυτική παρουσίαση σε άλλη ανάρτηση.
Λαμασού
Αυτά τα ζώα με φτερωτό σώμα ταύρου και κεφάλι ανθρώπου βρέθηκαν στο ανάκτορο του Ασσύριου βασιλιά Σαργόν Β' στην πόλη Σαργόν ανατολικά του ποταμού Τίγρη.Όταν τα παρατηρεί κανείς από μπροστά φαίνονται ακίνητα, όταν τα κοιτάζει κανείς από το πλάι φαίνονται να έχουν πέντε πόδια και να περπατούν. Η ανακάλυψη του Ασσυριακού πολιτισμού από τους Ευρωπαίους άρχισε με τις ανασκαφές του Paul-Emile Botta το 1843-44. Τα πρώτα ευρήματα εκτέθηκαν στο Λούβρο το 1847 - πολλά απ΄αυτά χάθηκαν καθώς τα πλοία που τα μετέφεραν ναυάγησαν στον Ευφράτη. Εκτίθενται στη Αυλή Χορσαμπάντ του Λούβρου-Χορσαμπάντ είναι η σημερινή ονομασία της πόλης Σαργόν.




Ο Καθιστός γραφέας

Το άγαλμα αυτό ανακαλύφθηκε το 1851 από τον αρχαιολόγο Μariette, που τον δώρισε στο Λούβρο τρία χρονια αργότερα. Βρέθηκε στη Σακάρα της Αιγύπτου και ανήκει στην Δ' Δυναστεία. Οι γραφείς στην Αίγυπτο ανήκαν σε υψηλή επαγγελματική τάξη καθώς η γνώση της γραφής ήταν σημαντική για την άνοδο σε οικονομικά και θρησκευτικά αξιώματα. Ο γραφέας κρατά με το ένα χέρι τον πάπυρο και με το άλλο πιθανολογείται ότι κρατά γραφίδα. Είναι φτιαγμένο από επιζωγραφισμένο ασβεστόλιθο με έντονα χαρακτηριστικά προσώπου και ιδιαίτερη έμφαση στα μεγάλα γαλάζια μάτια από χαλκό, ορεία κρύσταλλο και μαγνησίτη.
Έρως και Ψυχή
''Δεν κοίταξα τίποτε άλλο στην υπόλοιπη αίθουσα. Επέστρεψα πολλές φορές και την τελευταία φίλησα τη μασχάλη της ημιλιπόθυμης γυναίκας, που στρέφει προς τον Έρωτα τα μακριά μαρμάρινα χέρια της. Και το πόδι! Και το κεφάλι! Και το προφίλ της! Συγχωρέστε με αλλά μετά από πολύν καιρό ήταν το μόνο αισθησιακό φιλί μου. Ήταν κάτι περισσότερο απ' αυτό : φιλούσα την ομορφιά! '' Με αυτά τα λόγια ο μεγάλος συγγραφέας Φλωμπέρ περιγράφει τη συγκίνησή του από αυτό το σύμπλεγμα του Αντόνιο Κανόβα(1757-1822). Το γλυπτό αναπαριστά τον  μύθο του Έρωτα και της Ψυχής του Απουλήιου, τη στιγμή που ο Έρως με ένα φιλί ξαναδίνει ζωή στην Ψυχή.


''Θνήσκων'' και ''Επαναστατημένος'' σκλάβος του Μichelangelo 
Είναι τα δύο από τα τέσσερα αγάλματα που προορίζονταν να τοποθετηθούν στο ταφικό μνημείο του πάπα Ιούλιου Β', μετά από παραγγελία του ίδιου στον Μιχαήλ Άγγελο. Μετά  τον θάνατο του πάπα, ο Μιχαήλ Άγγελος αποφάσισε στη θέση τους να τοποθετήσει άλλα αγάλματα. 'Ετσι οι ''σκλάβοι'' τόσο αυτοί που βρίσκονται στο Λούβρο, όσο και εκείνοι που βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Τους δύο αυτούς σκλάβους τους δώρισε ο Μιχαήλ Άγγελος στον R. Strozzi σαν ευχαριστία για την φιλοξενία που του προσέφερε στη Ρώμη. Το 1550 έφυγαν από τη Ρώμη με προορισμό -ποιόν άλλον-τον βασιλιά Φραγκίσκο Α' και στη συνέχεια αποτέλεσαν μέρος της συλλογής του καρδινάλιου Ρισελιέ. Κατά την διάρκεια της Επανάστασης δημεύτηκαν και κατέληξαν στο Λούβρο το 1794.
Η Παναγία των βράχων του Λεονάρντο ντα Βίντσι 
Τον Απρίλιο του 1483 η Αδελφότητα της Άμωμης Σύλληψης του Μιλάνου παράγγειλε στον Ντα Βίντσι και δύο βοηθούς του ένα τρίπτυχο για το παρεκκλήσιο της Αδελφότητας San Francesco Grande στο Μιλάνο.  Το κεντρικό έργο ήταν η Παναγία των βράχων και το έφτιαξε ο Λεονάρντο  ενώ τα δύο  πλα'ι'νά τα έφτιαξαν οι βοηθοί του και απεικονίζουν δύο Αγγέλους. Στην Παναγία των βράχων απεικονίζεται η Παναγία , ο Ιησούς ο Άρχάγγελος  Ουριήλ και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Το τοπίο πίσω από τις μορφέ είναι μια ερημική περιοχή με απότομα βράχια που αποδίδονται με το χαρακτηριστικό sfumato του Λεονάρντο. Υπήρξε έντονη διαφωνία ανάμεσα στο ζωγράφο και την αδελφότητα σχετικά με την αμοιβή του και έτσι ο πίνακας δεν κατέληξε ποτέ στο παρεκκλήσι για το οποίο προοριζόταν. Ο Ντα Βίντσι τελικά τον πούλησε στο ηγεμόνα του Μιλάνου Λουδοβίκο Σφόρτσα. Αυτός στην συνέχεια τον προσέφερε γαμήλιο δώρο στο Μαξιμιλιανό των Αψβούργων και τη Μαρία Σφόρτσα. Η Ελεονώρα -ανηψιά του Μαξιμιλιανού- τον πήρε μαζί της στο Παρίσι όταν παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α'.
Ένας δεύτερος πίνακας με το ίδιο όνομα. το ίδιο θέμα και με ελάχιστες διαφορές αποδίδεται στο Λεονάρντο και εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Η Ωραία Κηπουρός του Ραφαήλ
Φιλοτεχνήθηκε για τον F. Sergardi ευγενή από τη Σιέννα και κληρικό. Από τη Σιέννα αγοράστηκε για λογαριασμό του Φραγκίσκου Α' . Θεωρείται μια από τις ομορφότερες Παναγίες που φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ στη Φλωρεντία. Το τρυφερό άγγιγμα και το προστατευτικό βλέμμα της Παναγίας  προς το Θείο βρέφος δείχνουν σαν να προσπαθεί γλυκά να αποτρέψει την απόφασή του για να αναλάβει την Aποστολή του. Ο σταυρός που κρατάει ο Άγιος Ιωάννης  προαναγγέλει τα Πάθη του Χριστού. Το αγροτικό περιβάλλον γύρω από τις μορφές δίνει τη ονομασία στο έργο.








Μπαλντασάρε Καστιλιόνε του Ραφαήλ 

Ο Μπαλτασάρε Καστιλιόνε : ''o επιφανέστερος ιππότης του κόσμου'' όπως τον είχε περιγράψει ο Κάρολος ο Ε', ήταν διπλωμάτης και εκλεπτυσμένος λόγιος της εποχής του. Υπήρξε μαθητής του Δημήτριου Χαλκοκονδύλη και συγγραφέας της πραγματείας ''Ο Αυλικός'' ένα έργο για την εκπαίδευση πολλών αριστοκρατών και πλουσίων αστών του 16ου αι. Ήταν στενός φίλος του Ραφαήλ ο οποίος φιλοτέχνησε την προσωπογραφία αυτή πιθανώς το 1514-1515 κατά τη διάρκεια της παραμονής του Καστιλιόνε στη Ρώμη. Ο πίνακας αυτός αρχικά κοσμούσε το σπίτι του στη Μάντουα και αφού περιπλανήθηκε στο Ούρμπινο και το Άμστερνταμ κατέληξε στο Παρίσι και το Λούβρο το 1793.





Ο Άνθρωπος με το γάντι του Τιτσιάνο
Είναι ένα από τα πρώτα πορτραίτα του ζωγράφου.
Η ταυτότητα αυτού του νέου με το ευγενικό πρόσωπο είναι άγνωστη. Πρόκειται για νεαρό που ανήκε στην καλή κοινωνία της Βενετίας, όπως μαρτυρούν οι δαντελένιες μανσέτες και η αλυσίδα που κρέμεται στο στήθος του.Το χαρακτηριστικό όμως του έργου είναι το γάντι : πλούσια φοδραρισμένο, μαλακωμένο από τη χρήση όπως ταιριάζει σε ένα πολύτιμο αλλά καθημερινής χρήσης αντικείμενο.






   Η Gabrielle d' Estres και μια από τις αδερφές της - Ανώνυμου 

 Η σκηνή απεικονίζει την ''ευνοούμενη'' του βασιλιά Ερρίκου Δ' με γυμνό στήθος στην μπανιέρα με την αδερφή της. Το δαχτυλίδι που κρατάει υποδηλώνει τη σχέση της με το βασιλιά.
Η χειρονομία της αδερφής της που αγγίζει με το δάχτυλό της τη ρώγα του στήθους υπαινίσσεται τη γέννηση του νόθου γιού του βασιλιά και της Gabrielle του Cesar de Vendome. O πίνακας αυτός αγοράστηκε από το Λούβρο το 1937 και δείχνει την επίδραση της Ιταλικής ζωγραφικής στους Γάλλους ζωγράφους. (Ο Ερρίκος ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας και προτεστάντης. Η πρώτη του γυναίκα ήταν η βασίλισσα Μαργκό-αδερφή του βασιλιά της Γαλλίας και κόρη της Αικατερίνης των Μεδίκων. Κατά τη συγκέντρωση των προτεσταντών στο Παρίσι για το γάμο τους έγινε η σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου).
 Ο Όρκος των Ορατίων του Ζακ Λουί Νταβίντ


















Το έργο αυτό φιλοτεχνήθηκε για τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' και γνώρισε τεράστια επιτυχία όταν εκτέθηκε στο Παρίσι, στο Σαλόνι των Γάλλων καλλιτεχνών. Το θέμα προέρχεται από τη Ρωμα'ι'κή ιστορία: οι αδερφοί Οράτιοι έχουν επιλεγεί από τη ρωμα'ι'κή σύγκλητο για να πολεμήσουν τους Κουριάτιους. Με τα χέρια υψωμένα ορκίζονται να νικήσουν ή να πεθάνουν, πέρνοντας από τον πατέρα τους τα σπαθιά. Η αποφασιστικότητα και ο ηρωισμός των τριών ανδρών έρχεται σε αντίθεση με την απόγνωση των τριών γυναικών που είναι στην άκρη του πίνακα : η ερωμένη ενός από τους Κουριάτιους, η αδελφή τους και η σύζυγος ενός απο τους Οράτιους. Το μήνυμα του πίνακα είναι σαφές παραμονές της Γαλλικής επανάστασης : η θυσία για την πατρίδα.
Η Στέψη του Ναπολέοντα και της Ιωσηφίνας του Νταβίντ



Το 1804 ο Ναπολέων ανέθεσε στο Νταβίντ να ζωγραφίσει τη στέψη του στην Παναγία των Παρισίων. Του παραχώρησε μάλιστα προσωπικό θεωρείο από το οποίο κρατούσε σημειώσεις για τον πίνακα. Παρ' όλα αυτά η σκηνή της στέψης δεν είναι πιστή απεικόνιση των όσων έγιναν εκείνη την ημέρα, γιατί  οι παρεμβάσεις του Ναπολέοντα ήταν σημαντικές. Ο πίνακας απεικονίζει τη στιγμή που ο Ναπολέων, αφού έχει στέψει τον εαυτό του, ετοιμάζεται να προσφέρει το στέμμα στην Ιωσηφίνα. Για την απόφασή του αυτή ο πάπας λίγες μέρες πριν τη στέψη είχε πει: ''Τοποθετήστε το στέμμα στο κεφάλι σας, εάν εσείς το θέλετε. Εγώ θα προσευχηθώ να μην γίνει αρκετά βαρύ για να το αντέξετε''.  Ο πάπας παίζει μάλλον διακοσμητικό ρόλο στην τελετή , είναι καθισμένος πίσω από τον αυτοκτάτορα σε στάση ευλογίας- στάση που επέβαλε στον Νταβίντ ο Ναπολέων, ο οποίος τον είχε σχεδιάσει αρχικά να κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα."Δεν τον έφερα από τόσο μακριά, για να μην κάνει τίποτα" φαίνεται να είχε πει ο αυτοκράτορας. Από τους καλεσμένους διακρίνονται μέλη της οικογένειας, μέλη της κυβέρνησης, δικαστικοί, κληρικοί, αντιπρόσωποι άλλων χωρών, επιχειρηματίες. Έχουν προστεθεί πρόσωπα που δεν παρεβρέθηκαν, όπως οι πρέσβεις της Αυστρίας, της Τουρκίας και η μητέρα του Ναπολέοντα: στο κεντρικό θεωρείο και έχουν αφαιρεθεί άλλα όπως ο αντιπαθής υπουργός της αστυνομίας Φουσέ. Ο Νταβίντ έχει τοποθετήσει τον εαυτό του και την οικογένειά του στο θεωρείο πάνω από τη μητέρα του αυτοκράτορα. Οι τεράστιες διαστάσεις του πίνακα, οι υπερπολυτελείς ενδυμασίες των παρευρισκομένων και η απεικόνιση του εαυτού του ως Ρωμαίο αυτοκράτορα, φανερώνουν την εικόνα που είχε ο Ναπολέων για τον εαυτό του και για την αυτοκρατορία που ήθελε να δημιουργήσει.
RUE RIVOLI : Το Rivoli είναι μια Ιταλική πόλη όπου ο Ναπολέων συνέτριψε τους Αυστριακούς το 1797. Σε ανάμνηση αυτής της νίκης οι επίσημοι αρχιτέκτονες σχεδίασαν αυτό τον περίστυλο δρόμο.
Angelina : γαλλική κουζίνα, τσάι, ζεστή σοκολάτα (από το 1903)
2ο Διαμέρισμα


Στο 2ο διαμέρισμα του Παρισιού, είναι συγκεντρωμένες οι περισσότερες ιστορικές εμπορικές στοές της πόλης. Οι στοές αυτές δημιουργήθηκαν τον 19ο αι. όταν οι δρόμοι του Παρισιού ήταν στενοί, λασπωμένοι, χωρίς φωτισμό και πεζοδρόμια για να στεγάσουν  καταστήματα και να διευκολύνουν την εμπορική δραστηριότητα. Σταδιακά όμως εξαφανίστηκαν, όταν πλακοστρώθηκαν και φωταγωγήθηκαν οι δρόμοι. Η πιό παλιά από αυτές τις στοές είναι η Passage des Panoramas (από το 1800). H στοά αυτή αναφέρεται στη ''Νανά'' του Εμίλ Ζολά.




Passage des Panoramas
                     Η Gallery Vivienne έχει χαρακτηρισθεί ιστορικό μνημείο από το 1974.
Galerie Vivienne
Στο 2ο διαμέρισμα υπάρχει και η Εθνική Βιβλιοθήκη. Δημιουργήθηκε το 1368 και ανάμεσα σε όλα τα άλλα υπάρχουν και 5.000 ελληνικά χειρόγραφα.
Η Εθνική βιβλιοθήκη
Le Grand Rex: ο μεγαλύτερος κινηματογράφος της Ευρώπης

Το Cafe de la paix

Ένα από τα πιό ιστορικά καφέ του Παρισιού με θέα την Όπερα. Ιδρύθηκε το 1872, την ίδια χρονιά με την Όπερα, μάλιστα την εσωτερική του διακόσμηση έχει κάνει ο Charles Garnier. Ήταν στέκι καλλιτεχνών, συγγραφέων και ποιητών: 'Oσκαρ Ουάιλντ, Χεμινγουέι, Εμίλ Ζολά, Αντρέ Ζίντ. Λέγεται μάλιστα ότι ο στρατηγός Ντε Γκωλ πριν μπει θριαμβευτής στο Παρίσι με το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου έκανε μια στάση στο Cafe de la Paix και έφαγε μιά ομελέτα.



3ο Διαμέρισμα

  Το 3ο διαμέρισμα είναι μια ήσυχη γειτονιά - το μεσαιωνικό κομμάτι του Marais- με πολλές υπαίθριες αγορές και πολλά μουσεία. Αναμεσά τους το μουσείο Πικάσο (5 rue de Thorigny).
Το μουσείο δημιουργήθηκε χάρη στη δωρεά της οικογένειας του Πικάσο στο γαλλικό κράτος, το οποίο για αντάλλαγμα απάλλαξε την οικογένεια από τους φόρους που όφειλε να καταβάλει.


Αυτό συνέβη μετά το θάνατο του Ισπανού καλλιτέχνη. Βρίσκεται στο Hotel Sale και περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του καλλιτέχνη (5.000), αλλά και έργα άλλων καλλιτεχνών που ανήκαν στην προσωπική συλλογή του (Cezanne, Degas, Matisse).



                                           Μουσείο Carnavalet (23, rue de Sévigné)

  Προήλθε από την συνένωση δύο μεγάρων, έχει έναν εντυπωσιακό κήπο και χαρακτηρίζεται θαύμα αρχιτεκτονικής : συνδυάζει στοιχεία της Αναγέννησης με τον κλασικό ρυθμό.
Οι συλλογές αυτού του μουσείου λένε την ιστορία της πόλης του Παρισιού. Περιλαμβάνουν πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, έπιπλα, διακοσμητικά αντικείμενα , κάποια προσωπικά αντικείμενα της Μαρίας Αντουανέτας καθώς και ένα αντίγραφο της λαιμητόμου. Η μία πτέρυγα περιλαμβάνει εκθέματα για την ιστορία της πόλης μέχρι την επανάσταση και η άλλη για μετά την επανάσταση. Υπάρχει το δωμάτιο του Proust  και η art deco πρόσοψη του κοσμηματοπωλείου Fouquet.Το ένα μέγαρο υπήρξε η κατοικία της Madame de Sevigne - από τα γράμματα της οποίας προς την κόρη της αντλούνται πολλές πληροφορίες για τη ζωή της αριστοκρατίας του 17ου αι.


                                           4ο Διαμέρισμα

Μarais :  μια από τις πιο ζωντανές γειτονιές στο κέντρο του Παρισιού, γεμάτη μπαρ, καφέ, μπρασερί - πόλος έλξης για τη νεολαία και τους gay, με πολλά μουσεία, καταστήματα, που όμως ο χρόνος φαίνεται να έχει  σταματήσει στον 16ο και 17ο αι.



Mέχρι τον 12-13ο αι. το Μαραί ήταν ένας βαλτότοπος, καθώς γέμιζε νερά από τον συχνά υπερχειλισμένο Σηκουάνα - εξ΄ου και το όνομά του : Marais = βάλτος. Η περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται  όταν εγκαταστάθηκαν εδώ οι Ναίτες Ιππότες και άλλα μοναστικά τάγματα που άφησαν τη σφραγίδα τους μέχρι σήμερα (ονόματα δρόμων , κτίρια).(Οι Ναίτες ξεκίνησαν σαν μοναστικό τάγμα μετά την Α΄ Σταυροφορία, για να βοηθήσουν το νεοσχηματισμένο βασίλειο της Χριστιανικής Ιερουσαλήμ, εξελίχθηκαν όμως σύντομα σε ''πολυεθνική'' οικονομική δύναμη - ήταν αυτοί που θεμελίωσαν το τραπεζικό σύστημα στην Ευρώπη. Εξοντώθηκαν το 1304 με συνεργασία του Γάλλου βασιλιά Φίλιππου Δ΄ του Ωραίου και του πάπα Κλήμη του Ε΄ για ευνόητους λόγους.)
Στη συνέχεια  το Μαραί εκαταλείπεται και μετατρέπεται σε κακόφημη γειτονιά. Τον 17ο αι. με την κατασκευή της πλατείας Vosges η περιοχή αναβαθμίζεται , έλκει την αριστοκρατία του Παρισιού και κτίζονται μέγαρα και επαύλεις, πολλά απ΄αυτά υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η Γαλλική Επανάσταση οδηγεί σε λεηλεσίες, καταστροφές και απομάκρυνση των ευγενών.
Η μεγάλη ανοικοδόμηση του Παρισιού τον 19ο αι. δεν άγγιξε το Μαραί που παρέμεινε υποβαθμισμένη συνοικία μέχρι τη δεκαετία του 60. Στα τέλη του 19ου αι. δημιουργείται εβρα'ι'κή συνοικία και μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο κινεζική.  Το 1962 ο Ντε Γκωλ το ανακηρύσει επίσημα ιστορικό μνημείο και αρχίζει η αναβάθμισή του. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι αυτοαποκαλούνται Bobo's - bohemian και bourgeois - ονομασία που χαρακτηρίζει την περιοχή.

                                                  Πλατεία Vosges : 


Το σπίτι του Ουγκώ
Η πρώτη ανοικτή πλατεία του Παρισιού, που περιβάλλεται από τα χαρακτηριστικά σπίτια -36- με τα κόκκινα τούβλα, τις ομοιόμορφες προσόψεις και τα αψιδωτά ισόγεια. Στη μέση του κεντρικού κήπου υπάρχει το άγαλμα του έφιππου Λουδοβίκου ΙΓ΄. Πριν γίνει πλατεία, ήταν ο στίβος των ιππικών αγώνων όπου ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ βρήκε το θάνατο σε μιά κονταρομαχία. Αυτός ήταν ο λόγος που η σύζυγός του Αικατερίνη των Μεδίκων αποφάσισε να γκρεμίσει το ανάκτορο που βρισκόταν στην πλατεία.Την απόφαση για τη δημιουργία της πλατείας πήρε ο 1605 ο Ερρίκος Ε΄, το πρώτο όνoμά της ήταν Place Royal και ήταν τόπος συνάντησης των αριστοκρατών καθώς και όσων ήθελαν να μονομαχήσουν.Το 1799 ονομάστηκε Vosges, προς τιμήν της περιοχής που πλήρωσε πρώτη φόρους. Στην πλατεία έμεναν ο Ρισελιέ, ο Μολιέρος, ο Βίκτωρ Ουγκώ το σπίτι του οποίου  σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο αφιερωμένο στον συγγραφέα.
Hotel de Sens
 Στο Hotel de Sens είναι το παλαιότερο μεσαιωνικό μέγαρο του Μαραί (1475). Σ΄αυτό έμενε η Μαργαρίτα Βαλουά-η πριγκίπισσα Μαργκώ. Σήμερα στεγάζει τη βιβλιοθήκη Φορνέ.


''Chez Marianne'': παλιός οίκος ανοχής,σήμερα bistrot

Υψηλή γαστρονομία στο L΄Ambroisie στην πλατεία Vosges

                                                                 Ile de la cite
 
Tο μικρό νησάκι -που από ψηλά μοιάζει με καράβι-ξεκίνησε σαν ένα απλό πορθμείο του Σηκουάνα, έγινε η Lutetia των Ρωμαίων, η έδρα των βασιλιάδων, οχυρό και καταφύγιο των κατοίκων σε δύσκολες ώρες, παρέμεινε μέχρι σήμερα η καρδιά της ιστορίας της πόλης.
Η ''πλώρη'' αυτού του καραβιού είναι η Vert Galant, μια μικρή νησίδα πρασίνου.
Pont Neuf : η ''Νέα Γέφυρα'' κατά το όνομα, είναι η πιό παλιά γέφυρα του Παρισιού.
H Pont Neuf και η Vert Galant
Η ιδέα για την κατασκευή της ανήκει στο βασιλιά Ερρίκο τον III ο οποίος και έβαλε τη θεμέλια λίθο το 1578. Την εποχή εκείνη υπήρχαν μόνο τρεις γέφυρες στο Σηκουάνα και είχε αρχίσει να δημιουργείται κυκλοφοριακό πρόβλημα. Για τη χρηματοδότηση της κατασκευής της ο Ερρίκος φορολόγησε κάθε βαρέλι κρασιού που έμπαινε στο Παρίσι ( πλήρωσαν έτσι οι πλούσιοι και οι πότες).Η γέφυρα αποτελείται από δύο τμήματα που σχηματίζουν μεταξύ τους μικρή γωνία, έχει πέντε αψίδες απ'το ένα μέρος και επτά από το άλλο.
Οι mascarons
Πάνω από τις αψίδες υπάρχει μια σειρά από 381 mascarons = διακοσμητικά κεφάλια με γκριμάτσες που σκοπό είχαν να διώχνουν τα κακά πνεύματα. (Τα mascarons ήταν πολύ συνηθισμένα στην αρχιτεκτονική στην Ευρώπη τον 15ο-19ο αι.). Άλλοι πίστευαν ότι ήταν πρόσωπα σατύρων ή θεών του ποταμιού, άλλοι ότι ήταν καρικατούρες των ερωμένων του βασιλιά και τα πρόσωπα των απατημένων συζύγων τους. Η ολοκλήρωσή της γέφυρας έγινε το 1606, επί βασιλείας Ερρίκου IV, ο οποίος δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Η χήρα του, η Μαρία των Μεδίκων, ανέθεσε στο φημισμένο γλύπτη Giambologna, να κατασκευάσει τον έφιππο αδριάντα του συζύγου της.

Ο αδριάντας τελικά έγινε από έναν από τους βοηθούς του και τοποθετήθηκε στη γέφυρα το 1618. Κατά τη γαλλική επανάσταση ο αδριάντας καταστράφηκε, το 1818 όμως ένα ακριβές αντίγραφο τοποθετήθηκε στη θέση του. Λέγεται μάλιστα ότι ο γλύπτης έβαλε στη βάση του τέσσερα σφραγισμένα κουτιά με ιστορικά στοιχεία για τη ζωή του Ερρίκου και την έγγραφα σχετικά με την ανάθεση της κατασκευής του. Το άγαλμα και η γέφυρα έγιναν το αγαπημένο σημείο συνάντησης των κατοίκων και των τουριστών της εποχής. Κολυμβητές γέμιζαν τις όχθες του Σηκουάνα στην περιοχή της γέφυρας και μάλιστα το καυτό καλοκαίρι του 1716 η αστυνομία αναγκάστηκε να απαγορεύσει το γυμνισμό.
Η Pont Neuf του Renoir
                                                                     Place Dauphine
H πλατεία Dauphine μαζί με την πλατεία Vosges είναι οι δύο πρώτες από τις βασιλικές πλατείες που διαμορφώθηκαν τον 17ο αι. στο Παρίσι. Πήρε το όνομά της από το γιό του βασιλιά μελλοντικό Λουδοβίκο XIII.
H είσοδος της πλατείας
Είναι ένα τρίγωνο που περιβάλλεται συμμετρικά από δύο σειρές κτιρίων από πέτρα και τούβλο. Έχει υποστεί πολλές καταστροφές, η είσοδος από την πλευρά της Pont Neuf καθώς και τα κτίρια στο νούμερο 14 και 16 διατηρούν την αρχική τους όψη. Στο νούμερο 15 της πλατείας ήταν το σπίτι του Υβ Μοντάν και της Σιμόν Σινιορέ.

                                       Δικαστικό Μέγαρο (Palais de Justice) - Conciergerie

Ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα απέναντι από την Place Dauphine είναι το Δικαστικό Μέγαρο.
Bρίσκεται στη θέση που πρέπει να ήταν το ανάκτορο των Ρωμαίων διοικητών και στη συνέχεια το βασιλικό παλάτι μέχρι το 1358 που μεταφέρθηκε στο Λούβρο. Ένα επιβλητικό κατάλοιπο αυτού του ανακτόρου, που οφείλει όμως τη φήμη του στη λειτουργία του σαν φυλακή κυρίως τα χρόνια της Γαλλικής επανάστασης είναι η Conciergerie. Concierge σημαίνει φύλακας-θυρωρός που αρχικά ήταν ένας άρχοντας με δικαιώματα απονομής της δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης στέγαζε το επαναστατικό δικαστήριο, που ήταν έτσι κι αλλιώς ο προθάλαμος πριν τη γκιλοτίνα. Από εδώ πέρασαν η Μαρία Αντουανέτα, ο Δαντόν, ο Ροβεσπιέρος και χιλιάδες άλλοι πριν καταλήξουν στο ικρίωμα.
Το 1370 τοποθετήθηκε στον πύργο του ρολογιού το πρώτο δημόσιο ρολόι.Τον 19ο αι. έγινε μια μεγάλη ανακατασκευή που έδωσε στη τη μορφη που έχει σήμερα.
Salles des Gardes-η αίθουσα της φρουράς του βασιλιά
Salle de gens d' armes- η αίθουσα των στρατιωτικών
Το κελί της Μαρίας Αντουανέτας

                                                                 Saint-Chapelle
Η ιδέα και η κατασκευή γι' αυτό το βασιλικό παρεκκλήσι ανήκει στο Λουδοβίκο το Θ΄-τον Άγιο Λουδοβίκο (1214-1270). Πιστός καθολικός, πήρε μέρος σε δύο σταυροφορίες και αγόρασε έναντι ενός αστρονομικού ποσού το Ακάνθινο στεφάνι και κάποια ιερά αντικείμενα από τη ζωή του Χριστού.
Ο Άγιος Λουδοβίκος του El Greco
Η Saint-Chapelle χτίστηκε για να τοποθετηθούν αυτά τα κειμήλια. Αποτελεί θαυμαστό δείγμα γαλλικού-γοτθικού ρυθμού με  15 τεράστια παράθυρα με μοναδικά βιτρώ και θέματα από την Παλαιά, την Καινή Διαθήκη, τη ζωή του Χριστού καθώς και την τοποθέτηση των ιερών κειμηλίων από τα χέρια του ίδιου του Λουδοβίκου στην Εκκλησία.
 Τα 2/3 από αυτά τα παράθυρα είναι αυθεντικά εκείνης της εποχής. Κατά τη Γαλλική επανάσταση έγιναν εκτεταμένες καταστροφές καθώς και διασπορά των ιερών κειμήλιων, όσα από τα οποία διασώθηκαν φυλάσσονται στη Παναγία των Παρισίων.





                                                         Η Παναγία των Παρισίων

1163, Isle de la cite, Παρίσι : ο επίσκοπος του Παρισιού Maurice de Sully βάζει το θεμέλιο λίθο του καθεδρικού ναού που οραματίστηκε τα χρόνια που ήταν διάκονος στην επισκοπή του St. Denis. Μαζί του ο πάπας Αλέξανδρος και ο ευσεβής βασιλιάς   Λουδοβίκος Ζ΄.
Ήταν η περίοδος των Σταυροφοριών, η εκκλησία βρίσκεται σε φάση μεγάλων μεταρρυθμίσεων, το Παρίσι μπαίνει σε μια εποχή αυξημένης πολιτικής ισχύος και χρειάζεται έναν καθεδρικό που να ξεπερνάει σε μεγαλείο κάθε άλλο χριστιανικό ναό της Ευρώπης.
Το σημείο που επελέγη για την ανέγερσή του ήταν ήδη ιερό : εκεί βρισκόταν ο ναός του Δία των Ρωμαίων, μια βασιλική αφιερωμένη στον St. Etienne των πρώτων χριστιανικών χρόνων και μια εκκλησία ρωμανικού ρυθμού.
Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1250 και ήταν εξ΄ολοκλήρου δημιούργημα του λαού του Παρισιού : οι συντεχνίες των μαραγκών, των λιθοξόων και των σιδηρουργών της πόλης ανέλαβαν το χτίσιμο, με υλικά από τα λατομεία της περιοχής. Ο  ίδιος ο επίσκοπος de Sully, επιστατούσε των εργασιών μέχρι το θάνατό του το 1196. Χρειάστηκαν όμως άλλα 50 χρόνια για να ολοκληρωθεί από το διαδοχό του Eudes de Sully (απλή συνωνυμία).
Οι επόμενοι αιώνες ήταν δύσκολοι για την Παναγία των Παρισίων. Ο χρόνος, οι πολιτικές και θρησκευτικές εξελίξεις αλλά κυρίως η ματαιοδοξία των βασιλέων και των αρχιτεκτόνων που ήθελαν να την εκμορντενίσουν προκάλεσαν ανεπανόρθωτες ζημιές.
Το 1543 εξοργισμένοι Ουγενότοι εισέβαλλαν στο ναό και προκάλεσαν καταστροφές και βανδαλισμούς. Τα χρόνια πριν τη Γαλλική επανάσταση επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΕ΄, η αισθητική του ναού θεωρήθηκε ξεπερασμένη : πολλά γλυπτά αφαιρέθηκαν, βιτρώ αντικαταστάθηκαν με απλό γυαλί, το ίδιο και η παλιά γοτθική τράπεζα, οι τοίχοι χρωματίστηκαν από ένα κίτρινο επίχρισμα.
 Οι μεγαλύτερες καταστροφές
όμως έγιναν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Τα αγάλματα της εξέδρας των Βασιλέων αφαιρέθηκαν και μοιράστηκαν σαν τρόπαια, οι καμπάνες έλιωσαν για να χρησιμοποιηθούν για κανόνια. Μετά την επανάσταση η εκκλησία μετατράπηκε σε χώρο κοσμικών εκδηλώσεων και έφτασε σε απόλυτη παρακμή στα χρόνια του Ναπολέοντα.
Το 1831, ο Victor Hugo εκδίδει την ''Παναγία των Παρισίων'' και ασκεί αυστηρή  κριτική για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εκκλησία.''Στην πρόσοψη αυτής της βασίλισσας των καθεδρικών ναών, δίπλα στην κάθε ρυτίδα υπάρχει και μία ουλή''.

Ο Emmanuel Viollet le Duc
Η κυβέρνηση και η κοινωνία κινητοποιούνται και το 1845 ξεκινά μια σοβαρή κίνηση αποκατάστασης. Επικεφαλής των εργασιών είναι ο νεαρός αρχιτέκτονας Eugene Emmanuel Viollet le Duc ο οποίος αφήνει αναγνωρίσιμη την παρέμβασή του στην τελική εικόνα του ναού. Η Παναγία των Παρισίων επέζησε χωρίς ιδιαίτερες καταστροφές κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων (υπέστη μικρές ζημιές κατά τους βομβαρδισμούς του 1914). Η σημερινή μορφή της λίγο διαφέρει από εκείνη που άφησε ο Le Duc.
Οι ''Απόστολοι'' προσθήκη του Εmmanuel Viollet


                                  Δυτική πρόσοψη : ‘’αγνή δημιουργία του πνεύματος’’.

Η κατασκευή της δυτικής πρόσοψης ξεκίνησε το 1200 από τον επίσκοπο Eude de Sully. Τρεις πύλες : η κεντρική – η πύλη της Τελικής Κρίσης, η δεξιά πύλη – η πύλη της Αγίας Άννας και η αριστερή – η πύλη της Παρθένου Μαρίας.
Η Στοά των Βασιλέων : 28 αγάλματα που αναπαριστούν 28 γενιές βασιλέων της Ιουδαίας. Κατά την επανάσταση τα περισσότερα απ΄αυτά καταστράφηκαν σαν σύμβολα του βασιλικού δεσποτισμού.( Κομμάτια απ΄αυτά βρέθηκαν σε ανασκαφές το 1972 και τώρα βρίσκονται στο μουσείο Cluny).
Ο κεντρικός ρόδακας : με το άγαλμα της Παναγίας ανάμεσα σε δύο Αγγέλους.


Οι δύο πύργοι : ύψους 69 μ , με τις δέκα καμπάνες, η κάθε μία με το όνομά της : Marie, Gabriel, Denis… Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη ο ΄΄Emmanuel΄΄ από το 1641, βάρους 13 τόνων.
''Emmanuel''

Tο 2012 οι 4 καμπάνες του βόρειου πύργου αντικαταστάθηκαν με καινούργιες.
Gargouilles : τέρατα και δαίμονες διακοσμούν τις υδρορροές και διώχνουν μακριά το κακά πνεύματα.


Το εσωτερικό :  37 παρεκκλήσια του 13ου-14ου αι. ,ένα εκκλησσιαστικό όργανο του 18ου αι. , το ιερό σκευοφυλάκιο με τους θησαυρούς της εκκλησίας (μεσαιωνικά χειρόγραφα, λείψανα, εκκλησιαστικά σκεύη, κομμάτια του Τίμιου Σταυρού).
Το εκκλησιαστικό όργανο
Τα Rose παράθυρα : το βόρειο χρονολογείται από 1250 και το μεγαλύτερο μέρος του είναι αυθεντικό. Στο κέντρο αναπαριστάται η Παναγία με το Θείο Βρέφος σε θρόνο, καθώς και σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη. Το νότιο του 1260, καταστράφηκε και αποκαταστάθηκε πολλές φορές και αναπαριστά σκηνές από την Καινή Διαθήκη.
Το νότιο rose παράθυρο
Το βόρειο rose παράθυρο

Η Παναγία των Παρισίων μέσα από τα μάτια των ζωγράφων
Henri Matisse

Paul Signac
Maximillien Luce

Η Στέψη του Ναπολέοντα στην Παναγία των Παρισίων του Ζ. Λ. Νταβίντ

 Πλατεία του Ιωάννη-Παύλου II : η πλατεία της Παναγίας των Παρισίων μετονομάστηκε έτσι το 2006 προς τιμή του Πάπα.
Το ''point zero'' για τη μέτρηση των χιλιομετρικών αποστάσεων τοποθετήθηκε το 1924
Πάνω στην πλατεία το άγαλμα του Καρλομάγνου, ''Charlemagne et ses Leudes''. Leudes ήταν πιστοί φρουροί του βασιλιά με αριστοκρατική καταγωγή, στο άγαλμα αυτό δύο από αυτούς ο Roland και ο Olivier.




                                                               Rue Chanoinesse 


Ένας μεσαιωνικός δρόμος γεμάτος  ιστορίες και μακάβριους θρύλους.
Στο νούμερο 10 αυτού του δρόμου φαίνεται ότι γεννήθηκε ο έρωτας του Αβελάρδου και της Ελοίζας.
Στο νούμερο 17 έζησε ο Ρακίνας.

Το 1387 ένας κουρέας ''σφαγέας'', έσφαζε τους πελάτες του -κυρίως ξένους φοιτητές-και μέσω μιας καταπακτής, τους προωθούσε στο γειτονικό ζαχαροπλάστη που τους χρησιμοποιούσε για να φτιάξει τις πιο νόστιμες πίτες της περιοχής. Ο πιστός σκύλος ενός από τα θύματα γαύγιζε ασταμάτητα έξω από το κουρείο και έγινε η αιτία να αποκαληφθεί η μακάβρια επιχείρηση.






               
 Memorial des Martyrs de la Deportation-Μνημείο των θυμάτων της Απέλασης
 

    Στο αριστερό άκρο του ile de la cite, βρίσκεται το μνημείο στη μνήμη των200.000 Γάλλων που απελάθηκαν από το Vichy το 1945 και κατέληξαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1962 ο ίδιος ο στρατηγός de Gaulle εγκαινίασε το μνημείο που είναι έργο του αρχιτέκτονα G.H.Pengusson.

                                                                                                                                                                                                                      Είναι ένα εξαγωνικό κτίσμα-μια κρύπτη-με χαμηλο φωτισμό, στενούς διαδρόμους και σκάλες που παραπέμπει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στους τοίχους είναι χαραγμένα αποσπάσματα από ποιήματα των : Robert Desnos, Louis Aragon, Paul Eluard, Antoine saint Exupery και Sartre.
Έχει μεταφερθεί χώμα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης καθώς και η ''στάχτη'' ενός άγνωστου μάρτυρα από το στρατόπεδο Natzweiler-Struthof. Στους τοίχους φεγγοβολούν χιλιάδες κρύσταλλοι για τους ανθρώπους που δεν γύρισαν από τα στρατόπεδα...

      
                                                                 5ο Διαμέρισμα

 Στο 5ο διαμέρισμα γύρω από το όρος της Αγίας Γενεβιέβης αναπτύσσεται η πνευματική πολιτεία με τα πανεπιστήμια, τα μοναστήρια, το Πάνθεον και τα υπολείμματα του Ρωμαικού Παρισιού. Η ευρύτερη περιοχή είναι η περιοχή του Quartier Latin - της λατινικής γειτονιάς- που πήρε το όνομά της από τη λατινική γλώσσα που μιλούσαν το μεσαίωνα οι σπουδαστές εντός και εκτός πανεπιστημίου.

                                                                   ΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ  
    

Στο όρος της Αγίας Γενεβιέβης, υψώνεται ο επιβλητικός όγκος του Πανθέου. Αρχικά στο σημείο αυτό χτίστηκε ένας ναός αφιερωμένος στην Αγία Γενεβιέβη-πολιούχο Αγία του Παρισιού-για να φιλοξενήσει τα λείψανα της. Το 1744 ο Λουδοβίκος ΙΕ', υπόσχεται να αντικαταστήσει αυτόν τον κατεστραμένο ναό με έναν λαμπρότερο, αν θεραπευόταν από την ασθένεια που έπασχε. Πράγματι το 1757 άρχισε  η κατασκευή του ναού. Το μνημείο αυτό έχει τη σφραγίδα των αρχιτεκτονικών τάσεων της εποχής του : επιστροφή στην αρχαιότητα, ιταλική επίδραση και λατρεία του κολοσσιαίου.
Το 1791 η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε ότι ο ναός αυτός, με το όνομα Πάνθεον, θα γινόταν χώρος ταφής των μεγάλων πολιτών- με πρώτον απ΄όλους το Μιραμπώ, που ήταν πρόεδρός της- και στη μετώπη χαράχτηκε η επιγραφή : ''στους μεγάλους άνδρες, η πατρίς ευγνωμονούσα''. Τα επόμενα χρόνια μετατράπηκε μερικές φορές πάλι σε ναό, μέχρι το 1858 που έγινε οριστικά μαυσωλείο. μετά την κηδεία του Β. Ουγκώ.
Είναι ένα μεγαλοπρεπές κτίριο σε σχήμα ελληνικού σταυρού- μήκος 110μ, πλάτος 82μ και ύψος 82μ.
Στο κέντρο υπάρχει ένας εντυπωσιακός τριπλός τρούλλος, που προσφέρει πανοραμική θέα του Παρισιού. Το περιστύλιο εμπνευσμένο από αντίστοιχα Ρωμαικά, αποτελείται από 22 κίονες κορινθιακού ρυθμού.
Το ανάγλυφο στο αέτωμα παρουσιάζει την Πατρίδα, ανάμεσα στην Ελευθερία και την Ιστορία να στεφανώνει τους μεγάλους άντρες : δεξιά ο Μιραμπώ , ο Λαφαγιέτ, ο Ρουσσώ, ο Βολταίρος, αριστερά στρατιωτικοί με επικεφαλής το Βοναπάρτη.
Στο εσωτερικό υπάρχουν πολλά γλυπτά και ζωγραφικά έργα καθώς και τοιχογραφίες μεγάλων καλλιτεχνών. 
Μια σκάλα οδηγεί στην κρύπτη, όπου υπάρχουν συνολικά 61 τάφοι μεγάλων προσωπικοτήτων. Αναμεσά τους του Ουγκώ, του Βολταίρου, του Ζολά, του Μονέ, των Κιουρί, του Αλέξανδρου Δουμά.
Ο τάφος του Ρουσσώ : ένα χέρι με μια δάδα συμβολίζει την επίδραση του έργου του ακόμα και μετά το θάνατό του
Το 1851 ο μεγάλος φυσικός Φουκώ τοποθέτησε στο Πάνθεον το εκκρεμές του και απέδειξε την περιστροφη της γης γύρω από τον άξονά της.
Το εκκρεμές αυτό, σήμερα βρίσκεται στο Musee des Arts et Metiers, ενώ στο Πάνθεον είναι ένα αντίγραφό του.


Τον Ιούνιο του 2014, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης, ο φωτογράφος JR, γέμισε το μνημείο  με 4160 φωτογραφίες απλών ανθρώπων.




                                                                     Η ΣΟΡΒΟΝΝΗ


  Το 1253, ο Robert de Sorbon, εφημέριος στο παρεκκλήσι του Αγίου Λουδοβίκου, ιδρύει ένα κολλέγιο, όπου οι φτωχοί σπουδαστές και οι καθηγητές της Θεολογίας, εξασφαλίζουν στέγη και τροφή.
Ο καρδινάλιος Ρισελιέ-σπουδαστής κι' αυτός του κολλεγίου-γίνεται διευθυντής του, και αποφασίζει το ξαναχτίσιμό του. Το 1635 ξεκινά και το χτίσιμο μιας εκκλησίας στο προαύλιο του κολλεγίου. Η εκκλησία αυτή είναι το μόνο που έχει απομείνει σήμερα από την εποχή του Ρισελιέ.( Ο καρδινάλιος Ρισελιέ (1585-1642), έγινε επίσκοπος και πρωθυπουργός της Γαλλίας του Λουδιβίκου ΙΓ΄-ήταν ο πραγματικός ιδρυτής της δεσποτικής μοναρχίας. Υπήρξε προστάτης της γαλλικής λογοτεχνίας και  ιδρυτής της Γαλλικής Ακαδημίας).

Ο τάφος του Ρισελιέ στην εκκλησία της Σορβόννης


Την εποχή του Ναπολέοντα, το κολλέγιο μετονομάζεται σε ''univercite imperiale'', και λειτουργούν 5 σχολές : Θεολογίας, Νομικής, Ιατρικής, Φυσικών επιστημών και Γραμμάτων. 

Η Marie Currie γίνεται η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του πανεπιστημίου.
Το Μάη του 68 γίνεται το κέντρο της εξέγερσης.
Σήμερα είναι η έδρα της Ακαδημίας του Παρισιού και η καρδιά της ανώτατης εκπαίδευσης της Γαλλίας.




                                               HOTEL DE CLUNY-ΜΕΓΑΡΟ ΚΛΥΝΥ


Είναι το ωραιότερο μη θρησκευτικό μνημείο της αρχιτεκτονκής του Μεσαίωνα. Από το 1215 έγινε έδρα των Βενεδικτίνων μοναχών. Το σημερινό κτίριο χτίστηκε επί Καρόλου Η'. Υπήρξε χώρος φιλοξενίας διαφόρων προσωπικοτήτων. Η Μαρία της Αγγλίας-δεύτερη γυναίκα του Λουδοβίκου ΙΒ', όταν χήρεψε έμεινε εκεί σ' ένα δωμάτιο που από τότε λέγεται το ''δωμάτιο της βασίλισσας λευκής''.
 ( οι βασίλισσες της Γαλλίας φορούσαν άσπρα όταν πενθούσαν). Από το 1844 στεγάζει το μουσείο αρχαιοτήτων.
                                                          ΜΟΥΣΕΙΟ CLUNY
 Περιλαμβάνει αρχαιότητες, μεσαιωνικά έργα τέχνης, χειρόγραφα, αγάλματα και έπιπλα. Ανάμεσα στα εκθέματα ξεχωρίζει μια συλλογή μεσαιωνικών ταπισερί με πιό εντυπωσιακή τη ΄΄Lady and the capricorn'', μια σειρά 6 ταπισερί από τη Φλάνδρα από μαλλί και μετάξι.


  
                                                            ΟΙ ΘΕΡΜΕΣ ΤΟΥ CLUNY 

 Είναι τα ερείπια δημόσιων Ρωμαικών λουτρών που ανάγονται στο 2ο και 3ο αι. μχ. Περιλαμβάνουν μια μεγάλη ορθογώνια αίθουσα - τη μόνη ρωμαική αίθουσα στο Παρίσι που έχει διατηρήσει τους θόλους της. Γύρω από την κεντρική αίθουσα υπήρχαν πολλά μικρότερα δωμάτια. Το 360 μχ, ο  Ιουλιανός ο Παραβάτης στέφθηκε αυτοκράτορας στα λουτρά, και ονομάστηκαν τα ''λουτρά του Ιουλιανού''.


                                                               ARENE DE LUTECE


΄Ενα ρωμαικό αμφιθέατρο του 1ου αι. χωρητικότητας 15.000 θέσεων που κυρίως χρησιμοποιήθηκε για μονομαχίες.

                                           JARDIN DES PLANTES- ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ
Προσθήκη λεζάντας

Είναι ο κύριος βοτανικός κήπος του Παρισιού και αποτελεί τμήμα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας.
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας ιδρύθηκε το 1793 κατά τη διάρκεια της Γαλλικήε επανάστασης.


                                                               ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΖΑΜΙ 

Χτίστηκε το 1926 μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι το μεγαλύτερο της Γαλλίας και το 3ο της Ευρώπης. (39, rue Saint-Hilaire).


                                                 ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

Ένας από τους ωραιότερους κήπους του Παρισιού - ένας ''γαλλικού τύπου'' κήπος, είναι ότι διασώθηκε από την εκσυγχρονιστική μανία του Οσμάν.
Την εποχή που το Καρτιέ Λατέν ήταν καλλιτεχνικό και φιλολογικό κέντρο, το Λουξεμβούργο ήταν ο κήπος των ποιητών.

Το ανάκτορο του Λουξεμβούργου, άρχισε να χτίζεται το 1615 για τη Μαρία των Μεδίκων από τον Σολομόν ντε Μπρος. Η βασίλισσα ήθελε ένα ανάκτορο που να της θυμίζει την παιδική της διαμονή στο Παλάτσο Πίττυ στη Φλωρεντία. Κατά τη Γαλλική επανάσταση το ανάκτορο έγινε φυλακή με το όνομα Εθνικός οίκος ασφαλείας, και μεταφέρθηκε εκεί η έδρα της κυβέρνησης από το Διευθυντήριο.
Το 1940-44, έγινε η έδρα του αρχηγού της Λουτφτβάφε.
Δίπλα στο ανάκτορο αυτό είναι και το Μικρό Λουξεμβούργο που παραχώρησε η Μαρία των Μεδίκων στο Ρισελιέ και η επίσημη κατοικία του προέδρου της Γερουσίας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου